ولنتاین برنسل جوان وهم‌چنین نسل‌ما، حسرت به‌گوران مبارک‌باد

بانو درود
زیبا بود مثل همیشه

زرتشت | پنجشنبه، ۸ اسفندماه ۱۳۸۷، ۰:۳۳ صبح

داشتم چند تایی از کارهای داوود سرخوش رو گوش میدادم که یاد دولتمند خلف افتادم و بعد از جستجو در نت اولین لینکی که در این مورد پیدا کردم مطلبی بود که شما در سال 84 در مورد ایشون نوشته بود و این بود بابی برای آشنایی با وبلاگ شما!
با اجازه میخواستم لینک شما رو در وبلاگ قرار بدم

sofalineh | جمعه، ۲ اسفندماه ۱۳۸۷، ۴:۰۷ صبح

مینو خانم عزیز بعد از سی و اندی سال شنیدن این تراته نمیدانید که چه غوغایی در درون دل برپا کردو چه خاطرات شیرینی را احیا کردکه تنها میتوانم بگویم بینهایت سپاسگزارم.
پیوسته شاد باشید

hossein | پنجشنبه، ۱ اسفندماه ۱۳۸۷، ۸:۳۲ بعدازظهر

مينو جون اين يكي از زيباترين پستهات بود. واقعا زمان ما ازادي نبود. الان ماشالله ايران سل اونقدر كار دختر پسرها رو راحت كرده كه...

یاسمن | پنجشنبه، ۱ اسفندماه ۱۳۸۷، ۱۱:۲۱ صبح

jaleb bud
payande bashid

کلبه ای در ناکجا | پنجشنبه، ۱ اسفندماه ۱۳۸۷، ۱:۱۷ صبح

مينو خانم سلام.امروز با وبلاگتون آشنا شدم و با افتخار وبلاگ شما رو لينك مي كنم.

م-آريا | چهارشنبه، ۳۰ بهمنماه ۱۳۸۷، ۱۰:۱۶ صبح

خوش به حال صدف! حسودیم شد.
این نوشته را خیلی دوست داشتم. یاد مادرم افتادم و داستانهایی که از دوران نوجوانی و دانشجوییش تعریف می‌کرد. چقدر برای من تلخ بودند و باورنکردنی. باورم نمی‌شد که دایی من باعث پاره شدن لب مادرم شده بود چون می‌خواست به زور ماتیک را از لبش پاک کند. باورم نمی‌شد که دایی عزیزم زمانی مادرم را کتک می‌زده. نمی‌فهمیدم که چرا مادرم وقتی از همکلاسیهای دانشگاهش می‌گفت، از پسرهایی که عاشقش بودند فوری اضافه می‌کرد: ولی من به هیچکس محل نمی‌گذاشتم.
ولی در تمام داستانها دوست‌دختر دایی که حالا زن‌دایی من بود حضور داشت. زن‌دایی حتی یک‌بار خودش تعریف کرد که مادرم در جواب به اعتراض داییم که این چه دامن کوتاهییه که پوشیدی، می‌گوید: این همون دامنی‌یه که چون زیادی بلند بوده، نامزدتون به من دادند!
چه دنیای عجیب و غریبی!

خانومچه | سه شنبه، ۲۹ بهمنماه ۱۳۸۷، ۲:۴۷ بعدازظهر

سلام بر بانو مینو
جسارتا به عنوان یکی از همین نسل باید بگم که آزادی های ما دلخوشکنکی بیش نیست و معمولا به دلیل فشار جامعه و ... بیشتر به تخلیه هیجانات جوانی منجر می شه تا اینکه بلوغ و تعالی و آگاهی به ارمغان بیاره.
نسل شما هم طعم آزادی رو نچشید. به قول خانمی از نسل شما که همیشه می گه :
"تا وقتی دختر خونه بودیم بابامون بود و برادر بزرگه وقتی هم ازدواج کردیم سپرده شدیم دست شوهره ! ما فقط زندانبانمون عوض شد !"
و در همه اعصار "عشق" اولین قربانی اختناق بوده و هست...

جينا | سه شنبه، ۲۹ بهمنماه ۱۳۸۷، ۱۱:۲۳ صبح

درود بر مينوي عزيز...
واقعا"‌گل نوشتي اين دور و زمانه جوانها خيلي بيشتر از زمان ما آزادي دارند و كارهائي كه انجام ميدهند ما صد سال نميكرديم.
در مورد والنتاين تازه يكي دوساله كه بعضي از جوانها فلسفه اش را فهميده اند. اوايل اصلا" نميدانستند والنتاين انسان است يا شيء يا ..... ولي بيشتر اين جوانها كه والنتاين را از خود غربيها بيشتر جشن ميگيرند همانهائي هستند كه يك ماه قبل در عذاداري امام حسين سر بريدن گاو و گوسفند و شتر را با قهقهه تماشا ميكردند.

ژاله | دوشنبه، ۲۸ بهمنماه ۱۳۸۷، ۱۰:۱۰ بعدازظهر

میگم آ وضع من از تو بهتر بود تو دو تا قیصر داشتی و من یکی
روز عشق رو به تو و عشقت صدف تبریک میگم

افسانه | دوشنبه، ۲۸ بهمنماه ۱۳۸۷، ۵:۵۰ بعدازظهر

خانوم صابری عزیز و مهربان
مرسی که به من سر زدین و دلداری دادین چه کنم که ار دستم در میره و می رم تو خاکی!
ولنتاین تو ایران خیلی باحال تر از اینجا ست کلا ما ایرونی ها تو ابراز محبت بهتر برخورد میکنیم تصورش رو بکن تبریک ولنتاین با گلهایی که بو ندارن!!!!!
خوش باشین

نسیم | دوشنبه، ۲۸ بهمنماه ۱۳۸۷، ۰:۴۵ بعدازظهر

سرکار بانو
با درود بر شما
در مورد آن زمانها که صحبت فرمودید باید گفت که آن موقع هم این دین و مذهب ویرانگر و تفکرات دینی باعث میشد که برادر ها وقتی که از مصاحبت معشوق برمیگشتند مراقبت میکردند که مبادا آبجی خانم ها دست از پا خطا کرده باشند.جائی خواندم که بابا شملها و لوطیان تهران قدیم گاهی بعلت این که کسی به یکی از دختران محلشان فقط نگاهی انداخته بود یک شبانه روز محل را قرق مکردند ولی فردای همانروز میرفتند چهار محل آنورتر مزاح نوامیس آن محل دیگر میشدند.
این طرز تفکرات مذهبی بوده که همه چیز را حتا فرهنگمان را خراب کرده.
واما چرا ولنتاین.
سپندارمزگان بر همه بالاعشاق گرامی مبارک باد
http://bishilepile.wordpress.com/2009/02/14/470/
امیدوارم که از موسیقی های انتخابی هم شما و هم صدف خانم گرامی لذت ببرید
با احترام
albaloo

albaloo | یکشنبه، ۲۷ بهمنماه ۱۳۸۷، ۶:۳۲ بعدازظهر

بر شما هم مبارک مطلبتون رو در بلاگ ریویو خوونده بودم اون جا هم لینک داده بود

سانی | یکشنبه، ۲۷ بهمنماه ۱۳۸۷، ۱:۴۴ بعدازظهر

سلام نازنين راوي جانم ...

تمامي محبت من تقديم به تو در همه روزها ...

رها | یکشنبه، ۲۷ بهمنماه ۱۳۸۷، ۹:۳۶ صبح

ba salam
matlabe jalebi bood rasti on dorane ma baradarhamon mesleh giysar b odand makhsosan baradar man

donya | یکشنبه، ۲۷ بهمنماه ۱۳۸۷، ۳:۳۷ صبح

در جواب سوال آخرت باید بگم برادرا حتما چون خودشون یه پا قیصر بودن حواسشون خیلی جمع بوده که برادر معشوقه شون نفهمه یا مثلا با برادر معشوقه دوستی میگرفتن یا اینکه با کسی دوست میشدن که برادر نداشته من سابقه ی داییامو دارم که میگم

صدف | یکشنبه، ۲۷ بهمنماه ۱۳۸۷، ۰:۴۹ صبح

happy valentine's day
salam Minoo khanoom khobie shooma man az baradara yek bar too iran yak chak kordam
vali fagat 14 salam bood

Marco | یکشنبه، ۲۷ بهمنماه ۱۳۸۷، ۰:۲۳ صبح

در بلاگ نیوز لینک داده شد .
من دوره جوانی نداشتم ، دوران جوانی خیلی مذهبی بودم و وقتی مذهب را به مقدسات بخشیدم و تنها خدا را نگهداشتم ، ازدواج کردم .
اینجا کسی باور نمی کند که در زندگی من ، فقط و فقط همسرم بوده و بس ، اما از زمانی که 14 سال داشتم همیشه آرزو میکردم در آخرین لحظه زندگی به اویی ، که روزی از آن او خواهم بود ، بگویم تو اولی بودی و آخری ، قلبم جز تو پرونده عشق دیگری را نخوانده !
دوران نامزدی که به نوعی عشق ورزی جوانان امروزی ست ، دوران مجادله بود و بحثی بی پایان ، زمان زیادی طول کشید تا با هم کنار آمدیم اما خوشحالم که اکنون هر روزم ولنتاین ست هرچند در چنین سن و سالی !

فرهاد | شنبه، ۲۶ بهمنماه ۱۳۸۷، ۱۱:۵۸ بعدازظهر

سلام راوی جان،
اون آخرین سوالت واقعاً قابل تامل هستش. مثل همیشه دست روی نکته ریز و مهمی گذاشتی .
اما ظاهراً این قیصر بودن برادر بزرگترها در تمام فرهنگها کمابیش وجود داره، حتی اینجا در بلاد کفر دوست شدن با دختری که برادر بزرگتر داره دل و جرات بیشتری می خواد!

قصه گو | شنبه، ۲۶ بهمنماه ۱۳۸۷، ۱۰:۴۹ بعدازظهر