سیلویا، کیا بهادری

دوست دارم این نوشته‌ی «کیا بهادری» را قاب کنم و بزنم به دیوار.
دوست دارم شما هم بخوانیدش:

چند شب است که با تصویرهای بریده بریده و درهم از سیلویا به خواب می‌روم. آشنایی من و سیلویا برمی‌گردد به یک نیمه‌شب سرد و زمستانی. او را در حالی که نیمه مست بود و به ماشین من پناه آورده بود سوار کردم. بوی آبجو مانده می‌داد و موهای طلایی‌ش از خیسی باران برق می‌زد. نیمی از آن راه ده دقیقه‌ای تا خانه‌اش را گریه کرد. هنگام پیاده شدنش از ماشین متوجه شدم که تا اندازه‌ای غیر طبیعی و با زانوان نزدیک به‌هم راه می‌رود. آن‌را به حساب مستی‌اش گذاشتم و کمکش کردم تا از پله‌های جلو آپارتمان بالا برود. پرسیدم خانه‌اش در طبقه‌ی چندم آن آپارتمان است. گفت طبقه‌ی اول است و می‌تواند خودش برود. آنوقت برگشتم و به سمت ماشین راه افتادم. او کلید را مذبوحانه به سوراخ قفل خانه می‌سایید و نیمه گریان همچنان با من حرف می‌زد. بعد برگشت و بی برو برگرد مرا خطاب قرار داد و خواست که با او به درون خانه بروم. از عواقبش ترسیدم و رد کردم. شماره تلفنم را خواست. رد نکردم، اما شماره‌ای اشتباه روی کاغذی نوشتم و به دستش دادم. با من دست داد و با زبانی لکنت‌دار اسمش را گفت. گفت فردا به من زنگ می‌زند و با چشمانی خیس و قدردان بدرقه‌ام کرد. روز بعد آنقدر مشغول بودم که به سیلویا فکر نکنم. اما قبل از خواب اندام نازک و بلند او در آن کاپشن نایلونی ارزان و خیس به خاطرم آمد. او را می‌دیدم که امیدوارانه آن شماره تلفن کذایی را با انگشت‌های نازک و کم خونش می‌گیرد و به جایی، کسی وصل نمی‌شود. لابد بعدش فحشم می‌دهد و گریه می‌کند و آبجو می خورد.
ادامه را در وبلاگ«کیا بهادری» بخوانید

نظرات