زندگی کردن من مردن تدریجی بود، آن‌چه جان کند تن‌ام عمر حسابش کردم

کار ما ( نسل سوخته) این شده که شاهد حسرت خوردن شما ها باشیم شما مارو سوزوندین حالا خودتون حسرت اون روزا رو می خورین ......
مثل ابرای زمستون دلم از گریه پره شیشه نازک دل منتظره تلنگره

amir | چهارشنبه، ۱۰ مهرماه ۱۳۸۷، ۲:۲۰ صبح

من این ارسالتون رو خیلی دوست دارم.همه رو پرت میکنه به گذشته.کسانی رو جلو تر و کسانی رو عقب تر.هر بار که سر میزنم به اینجا باز هم میام و می خونمش
داریوش همیشه داریوش می مونه.مخصوصا با کارهای بزرگ این سالهای اخیر

زرتشت | جمعه، ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۳۶ صبح

سلام .وقتي نوشته شما را خواندم ، تصميم گرفتم برايتان بنويسم : " من هم همسن شما ، همفكر شما ، همدرد شما و ..."
فكر كردم تنها خودم هستم كه با خواندن نوشته شما ، شديداٌ احساساتي شده ام ، براي همين هم فوري آلبوم "چشم من" داريوش رو گذاشتم و رفتم تو حال و هواي اون دوران .
ولي وقتي نظرات بقيه رو خوندم ، ديدم نوشته شما خيليها مثل من را منقلب كرده و بعضي ها هم خيلي بهتر از خودم احساسات من را بيان كردن.
راستي اين چه حسي است كه براي همه ما بچه هاي اون سالها ، مشترك و اينقدر شيرين و رويايي است ؟
موفق باشيد

Anonymous | چهارشنبه، ۲۷ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۰۱ بعدازظهر

دوباره می سازمت وطن ...

فتحی | جمعه، ۲۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۰۳ صبح

غربت سرابی بود و بس

خوابی که پایانی نداشت

هر کس که روزی یار بود

اینجا مرا تنها گذاشت

مینو جان سلام...قبلاً خوانده ام کل آرشیوت را و چندی پیش هم سری به صدف عزیز زدم... ولی هیچوقت کامنتی نگذاشته بودم؟! چرایش را نمیدانم ( فکر کنم روم نمیشد) فقط اینکه امروز با مامان دنی عزیز آشنا شدم و یهو دلم برات تنگ شد.

داریوش را دوست دارم بی نهایت... تمام و تک تک آهنگهایش را.

خاتون | جمعه، ۲۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۲۸ صبح

غربت سرابی بود و بس

خوابی که پایانی نداشت

هر کس که روزی یار بود

اینجا مرا تنها گذاشت

مینو جان سلام...قبلاً خوانده ام کل آرشیوت را و چندی پیش هم سری به صدف غزیز زدم... ولی هیچوقت کامنتی نگذاشته بودم؟! چرایش را نمیدانم ( فکر کنم روم نمیشد) فقط اینکه امروز با مامان دنی عزیز آشنا شدم و یهو دلم برات تنگ شد.

داریوش را دوست دارم بی نهایت... تمام و تک تک آهنگهایش را.

خاتون | جمعه، ۲۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۲۸ صبح

pas ma ke un roozha ra nadashtim chi begim? be koja bargardim?

avra | جمعه، ۲۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۲۹ صبح

:(

mahshad | چهارشنبه، ۲۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۲۸ بعدازظهر

سلام با عنوان مهندسی مکانیک به ما لینک بدید تا ما هم با هر عنوان که خواستید به شما لینک بدیم با تشکر تایماز
www.supersolid.blogfa.com

taymaz | سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۱۹ بعدازظهر

سلام مينو جان،
بعد از مدتها باز دارم وبلاگ مي خوانم. يادت بوديم چند شب پيش...

آتبين | دوشنبه، ۱۸ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۲۷ بعدازظهر

سلام خانم صابری
از لطفتان سپاسگذارم.
موفق باشید

فتحی | شنبه، ۱۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۱۰ بعدازظهر

مینو خانم تنها و تنها ایکاش و ایکاش انقلابی نمیشد و امروز ما جای پریا زار زار گریه نمیکردیم و شبها وقتی با دل تنها میمونیم واسه هم . .نمیخوندیم و آسمون هم با ما دیگه قهر نمیشد و تو همون کوچه بن بست هم مثل پدر بزرگ . . .و و و
پایدار باشید

hossein | شنبه، ۱۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۰۷ بعدازظهر

ني ني شب تاب:سلام خاله مينوي گل.خوبين؟ من نميدونستم که شما عکس منو تماشا ميکنين.آخه تقصير اين مامان منه هي ميگه نميرسم.ولي خودم قول ميدم که عکسهاي آپديت شدمو بذارم براتون.ميبوسمتون.(آخه تازه ياد گرفتم)

شب تاب | شنبه، ۱۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۴۴ صبح

منم باهاش كلي خاطره دارم. نميدونم چرا تازگي ها با اهنگهاش خيلي صفا نميكنم انگار اهنگ قديمي هاش بيشتر ادمو ميگرفت. اما مينو جان چرا افسرده ؟

yasaman | جمعه، ۱۵ شهریورماه ۱۳۸۷، ۴:۵۷ بعدازظهر

سلام مینو جان دلت غم نبینه

شهربانو | جمعه، ۱۵ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۴۱ صبح

سلام. چون کم می‌نویسم این‌بار تلافی می‌کنم زیادتر می‌نویسم. برخلاف شما من زیاد احساساتی نیستم. شاید به این دلیل که پینه‌ی کلفتی از غم، عشق، نفرت و خیلی چیزهای دیگه روی جدار دلم نشسته. فکر می‌کنم همونطور که دست پینه‌می‌بنده دل هم شاید پینه می‌بنده! من از دوران بسیار دوری خیلی قبل از داریوش اومدم. خاطرات خوش و ناخوش زیاد دارم. از زمانی که توی مدرسه تئاتر اجرا می‌کردیم، جوخه‌های پیشاهنگی داشتیم، گردش دسته جمعی می‌رفتیم؛ کوه، دریا دشت و همه‌جا و معلمین مهربان ما کمک می‌کردند تا شعر بگیم، کتاب‌ها و داستان‌های رمانتیک و عاشقانه بخونیم! ادبیات جهان و زبان یاد بگیریم، با بیگانگانی که بعنوان توریست یا هرچه...به شهر ما می‌آمدند دوست بشیم و با اون‌ها مسابقه‌ی فوتبال بدیم، روزنامه‌های چپی و راستی بخونیم و با عقاید مختلف آشنا بشیم، در عین حال که در برنامه‌ی راه‌پیمائی علیه انگلیس برای تعویض تابلو شرکت نفت انگلیس و ایران شرکت می‌کنیم، شبها در تنها کتاب‌خانه‌ی شهر که متعلق به انگلیسی‌ها بود فیلم تماشا کنیم و با زندگی غربی‌ها آشنا بشیم و سر از خوب و بدشون در بیاریم...در همه‌پرسی برای انتخاب بهترین خواننده از بین دلکش و مرضیه که به فینال رسیده‌بودند! شرکت و یکی رو انتخاب کنیم!
توی مدرسه هم صبح‌ها سرِ صف یکی قرآن می‌خواند، هم سرود ای‌ایران می‌خوندیم و هم عصرها کنسرت و نمایش داشتیم. برای این‌که خودمونو برای نمایش آماده کنیم، توی انبار یا اتاق‌های بی‌مصرف خونه‌پدری با بچه‌ها تمرین نمایش می‌کردیم و همسایه‌ها می‌آمدند و می‌دیدند. درعین حال به درس و مشقمون هم می‌رسیدیم. بجای مصرف انواع مواد مخدر توی یکی از خانه‌ها جمع می‌شدیم و راجع به درس و مدرسه بحث می‌کردیم. شب‌های ماه رمضان هم مسجد می‌رفتیم و توی مقابله شرکت می‌کردیم...غروب زیبای شهرما صدای آکاردئون و نی در فضا موج می‌زد و بزرگ‌ترها قصه تعریف می‌کردند و کوچکترها هرنوع شیطنتی داشتند جز مردم‌آزاری. باور نمی‌کنید؟ خیلی چیزهای دیگه هم بود که فرصت اجازه نمی‌ده...
جوان‌های امروز حق دارند چیزی از گذشته ندونند. ما حالا هم دلمان برای خودمان می‌سوزه هم برای جوان‌ها. بیا سوته دلان گرد هم‌آئیم...چند مطلب جدید دارم فرصت کردید سر بزنید. گرچه احساساتی نیستم ولی احساس شمارا درک می‌کنم! زنده باشید.

علی | پنجشنبه، ۱۴ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۴۹ بعدازظهر

خوب فریب خوردن اون سالها اما اشکال نداره. من هم هر چی فکر میکنم می‌بینم نه تنها اینها بلکه هر کسه دیگه‌ای هم فریبی داشت من ازش می‌خوردم... تنهای کاری که شما آدمهای اون سالها می‌تونستید انجام بدید همین فریب خوردن بود...... خودتون رو سرزنش نکنید.

پنکک | پنجشنبه، ۱۴ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۱۶ صبح

با سلام
خدمت خانم صابری که سالهاست هرروزبه وبلاگشون سر میزنم
ولی تا به حال مطلبی نذاشتم ولی الان خیلی ناراحت شدم از کسی که این حرفاروراجع به داریوش زده می خوام یه سوال بکنم
تا حالا به داریوش گوش دادی؟
اصلا تاحالا عاشق شدی؟
با تشکر ازهمه کسانی که می فهمند!

کیا کیانی | پنجشنبه، ۱۴ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۰۴ صبح

دسـت کدوم غزل بـدم. نـبــض دل عـاشـقـمـو. پشت کدوم بهانه باز. پنهون کنم هق هقـمو

علی | پنجشنبه، ۱۴ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۳۵ صبح

به نسل امروز:
داریوش تو حکومت کاره ای نبود یک آوازه خون بود و هست از وضعیت تریاک کشی مسئولان رسمی این حکومت خبر داری؟
همونها که پای منبر خزعبلات می بافند؟
اینقدر بی خبری؟

ساتین | چهارشنبه، ۱۳ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۳۲ بعدازظهر

پاسخی به نسل امروز
با اجازه مینو خانم

ای خاک بر سر تو و اونها که طرفدارشونی ( ملاها ) میخوام بدونم منقل و وافور داریوش به مردم ایران لطمه می زد یا منقل و وافور یک مشت آخوند که دست روی ایران انداختن و دارن همه رو دود می کنن

داریوش کسی را مجبور نکرده بود برن پول پای کاست هایش بدن اما هفتاد میلیون ایرانی مجبورن پول نفت شون را بدن آخوندهای مفت کش دود کنن بره هوا
می دونم... از چی می سوزه پس با ادبیات خودت باهات حرف می زنم
خاک بر سر تو

الهام | چهارشنبه، ۱۳ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۲۱ بعدازظهر

واقعا حنده دار هست و تاسف آور برای نسل دیروز و امروز ما . یک مرد تریاکی (که هنوز هم دارد میکشد ) سالها پیش شما را به بازی داد و پول تریاکش را مهیا کرد و هنوز هم دارد با احساس و پول شما بازی میکند. تا کی نادانی؟ تا کی جهل؟ ای خاک بر سر تان....بیدار شوید
******************
پاسخ به بی نام و نشانی با عنوان نسل امروز
ابتدا خواستم بی اعتنا به در فشانی شما بگذرم اما لازم دیدم بگم
یک
شرط گفت و گو در این وبلاگ رعایت ادب هست
دو
با یک اسم بی نام و نشان گنده گویی کار ساده ای ست
سه
تازگی ها پای منقل داریوش نشستی که خبر داری هنوز می کشه
چهار
شمای ناجاهل! آمدی با این طرز گفتمان ما را از جهالت نجات دهی!؟
پنج
داریوش نه تعهد قانونی و نه تعهد اخلاقی به کسی داده که از او طلب کار باشیم .
شش
داریوش مصرع زیبایی در بالای یکی از پست هاش نوشته فکر می کنم به درد شما می خوره
"خويش را اول مداوا كن، كمال اين است و بس"
همین شاید تلنگری به شما باشد
تمام
مینو صابری

نسل امروز | چهارشنبه، ۱۳ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۵۸ بعدازظهر

سلام
با عرض سلام و تبریک به مناسبت شروع ماه مبارک رمضان
خانم مینو من وقتی نوشتتونو خوندم زیاد دلم تنگ نشد چون سنم به اون سال ها نمیخوره ولی وقتی بابام از اون زمان تعریف میکنن من فقط به خودم میگم ای کاش من سال 68 به دنیا نمیدوم و سال 38 به دنیا میومدم تا حداقل یکم زندگی میکردم
قربون شما به خاطر پست های قشنگتون
خدا نگه دار

مانی | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۶:۴۳ بعدازظهر

سرکار مینو خانم سلام
عجب همی زدین رسوبات خاطره هایمان را....یادش بخیر

وفا | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۲۴ بعدازظهر

مینو جون سلام ...من هم عاشق و دلخسته صدای داریوشم و با این آهنگش هم کلی خاطره دارم!!! یادش بخیر .........مخصوصا این بیت یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت... غم من نخور که دوریت برای من شده عادت ....یادش بخیر واقعا که چقدر با این آهنگ اشک ریختم الان از یادش خنده ام میگیره ....
یه چیز میگم گوش کن !!! هرگز وقتی دلت تنگه آهنگ داریوش یا آهنگای غمگین گوش نده....برعکس آهنگ شاد گوش کن ....ببین چقدر در روحیه تاثیر میذاره :-)....فدات شم انقلاب نه فقط ایران رو به هم ریخت همه ایرانیها رو هم بهم ریخت

دختر همسایه | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۱۲ بعدازظهر

مینوی خوب و مهربانم...
دلم تنگه مینو جان ....دلم تنگه ...
دلم از این تکرار بی رویا و بی لبخند ....چه تنهایی غمگینی ....
دلم خوش نیست ...غمگینم برادر جان از این تکرار بی رویا و بی لببخند ... چه تنهایی غمگینی
این ترانه داریوش الان داره پخش میشه و من احساس می کنم که نشستم با تو با هم خاطرات مشترک را مرور می کنیم ... اون موقع تو در تهران بودی و من در مسجدسلیمان ...
الان تو در ایران و من در آلمان .... ولی حرفمون در هر دو زمان یکی بود گرچه مکان هامون متفاوت بود ... ...
مینو جان یه دفعه دلم هواتو کرد اومدم توی وبلاگت دیدم این مطلب را نوشتی ....خوندم و دلم گرفت... درست میگی مینو جان چه خوشبخت و زلال بودیم ...درست گفتی ... جلد کردن کتاب ها با اون پلاستیک های شفاف ....و کاغذ کادویی که زیرش می ذاشتیم و یا عکس هنرمندان محبوبمون مثل داریوش گوگوش فرهاد و یا ..... مینو جان نمیدونی این قسمتی را که نوشتی بهترین روزهای زندگی ام این دوران بود یه دفعه فکر کردم الان چه ماهی هستیم در ایران و بعد یادم اومد شهریور است درسته و یکدفعه قلیم ریخت .. واقعا زیباترین روزهای زندگی من زمانی بود که نزدیک باز شدن مدارس بود و در تکاپوی خریدن کتاب های نو، ... و جلد کردنشون ... مینو جان باور کن الان که می نویسم دارم بی اختیار گریه می کنم ... منو بردی به نوجوانی ام به بهترین روزهای زندگی ام ..... یادمه کلاس هشتم یا نهم بودم و عکس گوگوش را روی جلد کتابم چسباندم بعد برادر بزرگم که خیلی به تربیت ما کوچکتر ها توجه داشت و از اون جایی که جز روشنفکران اون موقع بود و گوگوش برای اون سمبل ابتذال بود یکی توی گوشم زد و گفت : این عکس های خوانندگان مبتذل چیه که روی جلد کتابت گذاشتی ؟ و بعد هم پاره اش کرد.... خیلی دلم گرفت ... آخه به نظر من گوگوش مبتدل نبود و دوستش داشتم هم صداشو هم ترانه هاشو و کلا حضورش را در صحنه دوست داشتم .... هر شبی که گوگوش در شویی بود فردا در دبیرستان تمام دختران یا موهاشون رو اون شکل کرده بودند یا آرایششون رو ....
یادمه داریوش و فرهاد برای ما و نسل ما صدای دیگه ای داشتند ضمن اینکه با صدا و شعرشون عاشق می شدیم ولی صدای اعتراض مون هم بودند...
"همه روزهای خوب زندگی من فقط به آن سال‌ها تعلق دارد. تقصیر انقلاب بود که خط بطلان کشیده شد روی تمام خوشی‌هام؟." این جمله من هم هست مینو جان .... سال های پنجاه تا پنجاه و هشت بهترین دهه زندگی منست ... دهه پنجاه ....یادمه ترانه زیبای یاور همیشه مومن از ایرج جنتی عطایی با صدای گرم داریوش به بازار آمده بود و برادرم اونو خریده بود و با ماشین اومد در دبیرستان دنبال منو خواهرم و بعد این کاست را گذاشت و من احساس کردم قلبم داره کنده میشه ...در طول راه بارها این آهنگ تکرار شد ... یاور همیشه مومن تو برو سلامت ... غم من مخور که دوری برای من شده عادت .... .چه حسی بود خدایا .... واقعا مینو جان اگه انقلاب نمی شد ما همون آدم ها بودیم و هنوز هم همان طور زلال بودیم و هنوز هم صدای اعتراض را دوست می داشتیم ......
مینو جان بوی جلد کردن کتاب را در مشام من زنده کردی ...چه بوی خوشی بود... روزی را به یاد میارم که کتاب فارسی ام گم شده بود کلاس دوم دبستان بودم . مه عچیبی مسجدسلیمان کوهستانی را گرفته بود و به زحمت یک متر جلوتر را می دیدی .. برای کتاب فارسی ام که گم شده بود گریه می کردم و به مادرم گفتم کتاب فارسی میخوام ... مادرم گفت باید بریم آموزش و پرورش ... با مادرم با پای پیاده به طرف آموزش و پرورش شهر راه افتادیم تا کتاب فارسی بگیریم ... مسیر کوتاهی نبود ...من با پاهای کوچیک و قدم های کوچیکم به دنبال مادرم می رفتم اما خسته نمی شدم .. تمام مدت به عشق گرفتن کتاب و بوی آن بودم و اصلا خستگی را حس نمی کردم ... چه مه زیبایی بود در اون زمستون
اختر ـ کلن شهریور 1387 ...

اختر | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۳۶ صبح

سلام مینو جان
مطلب جالبی بود
خاطره های ما رو تازه کردی

قدیمی ها | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۴۷ صبح

تو غربتی که سرده / تمام روز و شبهاش
غریبه از من و ما / عشق من عاشقم باش
تو خواب عاشقارو / تعبیر تازه کردی
کهنه حدیث عشقو / تفسیر تازه کردی ...
با خوندن مطلبتون تمام ترانه های داریوشو که یادم بود واسه خودم زمزمه کردم! ما همسن شما نیستیم ولی جالبه که روزهای کودکی ما در دهه 60، وقتی شکلات کیمیا بود ورویای ما در روزهای حنگ یه بستنی چوبی بود، باز هم با ترانه های داریوش که بچه های دبستان تو مدرسه زمزمه میکردن و همه هم میدونستن که ممنوعه گره خورده!
سیل غارتگر اومد / از تو رودخونه گذشت / پلا رو شکست و رفت / زد و از خونه گذشت / دست غارتگر سیل / خونه رو ویرونه کرد / پدر پیرمو کشت / مادرو دیوونه کرد ...
حالا من موندم و این ویرونه ها / پر خشم و کینه دیوونه ها ...

آفتاب | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۰۰ صبح

مینو جان
خیلی قشنگ نوشتی
من که اونوقتا به دنیا هم نیومده بودم ولی حس می کنم نوشته شما رو. دلم برا وطن خیلی تنگ شده
خیلی

آق مجید | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۴۲ صبح

سلام مینو جان
نوشته ات مرا هم به ان دوران برد و کاملا با تو هم
درد هستم .اگرچه من دور از ان کشورم ومحیط اینجا ازادی را دارد ولی حاطراتم را در انروزها ودران
دوران گم کرده ام و با انها روزگار می گذرانم .
من هم چون تو ان سالها 16 ساله بودم و تمامی تجربیاتی که گفتی تجربه کردم و چه امنیتی را داشتیم و قدر ندانستیم .افسوس.
دلم گرفت از دل گرفتگیت .ارزو می کنم هرچه زودتر به حال بهتر برگردی .
امیدت را از دست نده.پایان شب سیه سپید است.

ارزو | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۳۹ صبح

داریوش خواندهای برای تمام نسلای پارسی زبانان است
پدرم با داریشو عاشق شد و من با داریوش اشک ریختم برای عشق از دست رفته

همفری بوگارت | سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۱۰ صبح

مینو خانم از شما متشکرم .یک آبادانی

رسول | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۳۰ بعدازظهر

سلام نمی دونم چرا تمام گلویم را بغض گرفته انگار همه یک درد مشترک داریم.

عالیجناب نویسنده | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۲۳ بعدازظهر

مینو جان باورت میشه گاهی به شوهرم میگم میشه فقط یه چند دقیقه برگردم به اون روزها؟ میشه چشمامو ببندم و مثلا شهر های شمال رو تو اون حال وهوا ببینم؟ اون همه صفای مردم عادی رو ؟بخدا مردم عادی اینهمه عصبیت تو چهره شون نبود.

ساتین | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۴۳ بعدازظهر

مینو جان نمیدونم پیام من چی شد و کجا رفت!!؟

----

نوشته بودم من شناخت زیادی از داریوش نداشتم چون سال انقلاب تازه 11-12 ساله بودم.

ولی منی که اینجا زندگی میکنم روح و روانم برای مردم ایران بهم ریخته است، دیگه چه برسه به تو نازنینم که ایران زندگی میکنی...

خدای را سپاس که تنت سالمه و مشکل جسمی نداری گلم.

شهلا | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۱۲ بعدازظهر

سلام مينو جان
نبینم غمگین باشی :)

مسعود مشهدي | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۰۳ بعدازظهر

سلام مينو جان
نبینم غمگین باشی :)

مسعود مشهدي | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۰۲ بعدازظهر

سلام
امیدوارم ساعات ولحظات خوبی داشته باشید .دوستم دارم اطلاعات بیشتری از شما بدونم.لطفا محبت فرمائید

محمد | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۶:۲۵ بعدازظهر

مینو جان سال انقلاب من 11-12 سالم بود.
داریوش را کمکی می شناختم

ولی نازنینم این احساست در ایران امروز کاملن نرمال است.
من در اینجا دیوانه خرسندی هم میهنانم هستم، دیگه چه برسه به تو که خودت داری این مصیبت ها را تحمل میکنی...

ولی زیاد ناراحتی نکن و بدون که این نیز بدجوری میگذرد...

شهلا | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۶:۲۳ بعدازظهر

سلام مينو ...

اگه فقط يه نفر توي تمام اين كره خاكي بدونه تو چي ميگي اون يه نفر منم !

مدتها بود دنبال بهانه اي بودم براي گريه كردن ...

ازت ممنونم كه بهانه ش رو بدستم دادي ...

هيچي راضيم نميكنه ... هيچي مينو ... هيچي

نگين | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۶:۱۰ بعدازظهر

مینوی عزیز
من هم سنم از شما خیلی کمتره اما شاید بخندید اگر بگویم خاطرات زیبای من از لحظاتیست که مادرم از گذشته های زیبایش تعریف می کند یعنی من خاطره خوب ندارم! و دلم رو به خاطرات خوش روزگار جوانی مادرم خوش کرده ام.

شقایق | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۰۲ بعدازظهر

خاله مینو جونم ...خسته نباشید اینجوری...برای همه بالا پایینی داره ...ولی شما صدف گلی رو دارین و این خودش یه نیروی محرکه است ...

گیله دختر | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۱۸ صبح

مینو جان من سنم کمتر از شماست اما باور کنید منهم خاطرات ارزشمند و زیبام به اون دوران تعلق داره
واقعا عجیبه
دلم برای بچه ام می سوزه
وقتی بچگیشو با بچگی خودم مقایسه می کنم
چه چیزها که بچه های ما توکوچه و خبابون شاهد نبودن

ساتین | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۰۳ صبح