وضعیت برق شما چطور است؟

کلاس سوم ابتدایی بودم که به جشن تولد دوست‌ام دعوت شدم، اسمش ژاله بود.ژاله به من گفته بود وقتی آمدی چندتا صفحه‌ی گرام قرو فر دار هم با خودت بیاور.
از همان روز اول من ازمادرم خواستم که اجازه بدهد به جشن تولد ژاله بروم اما زیربار نرفت که نرفت، می‌گفت:< مگه آدم پاشو خونه‌ی هر ناشناسی می‌گذاره؟>
روزی که قرار بود جشن باشد از اول صبح تمام هم و غم خودم را گذاشتم روی این‌که مادرم را راضی کنم، اما باز مخالفت کرد.آن‌روز خیلی گریه کردم... تا این‌که بعد از ظهر مادرم خودش آمد پولی به دستم داد و گفت:< پاشو حاضر شو برو اما زود برگرد.>
من هم خیلی سریع آماده شدم و چندتا صفحه با خودم برداشتم و راه افتادم.
سر راه رفتم مغازه‌ی آقای جورابچی تا برای ژاله هدیه بخرم.
مغازه‌ی آقای جورابچی همه چیز داشت از گل سر و جوراب و بدلجات گرفته تا اسباب بازی های پلاستیکی ولباس زیر مردانه و زنانه دفتر و مداد و خودکار و هزار جور خرت و پرت دیگر.

از شانس بد من مغازه‌ی آقای جورابچی بسته بود، کرکره را هم کشیده بود پایین یعنی که هیچ امیدی نمی‌رفت منتظر بمانم از جایی ( مثلا" دستشویی ) برگردد.
جای دیگری را بلد نبودم که بروم و هدیه برای ژاله بخرم، مثل حالا که نبود این‌همه فروشگاه‌های رنگ و وارنگ، یک محله‌ای بود و مغازه‌ی آقای جورابچی.
در خیابان‌های اطراف پرسه زدم تا بالاخره یک دکان بقالی دیدم که النگوهای پلاستیکی رنگارنگی پشت شیشه‌ی مغازه‌اش آویزان کرده بود. رفتم چندتا از النگوهای خوشگل‌اش را انتخاب کردم و به طرف خانه‌ی ژاله راه افتادم.
کمی که رفتم متوجه شدم راه را گم کرده‌ام، دیگر نه می توانستم به خانه‌ی خودمان برگردم و نه به خانه‌ی ژاله بروم.
کنار دیوار ایستاده بودم وبی‌صدا اشک می‌ریختم. پیرزنی با کمر خمیده از آنجا رد می‌شد، تا چشمش به من افتاد دستش را پشت کمرش گذاشت به شکلی که می‌خواست صاف بایستد نیمه خمیده گفت دختر جان چرا گریه می‌کنی؟ گم‌شدی؟ با بغض گفتم بله...
پرسید خونه‌ی خودتون را گم کردی؟
گفتم نه می‌خوام برم خونه‌ی دوستم.
پیرزن با صبر و حوصله هم آرامم می‌کرد و هم نشانی‌ها را از من می‌پرسید تا که گفتم فامیلی‌شان ستوده است گفت خب بگو می‌خوای بری خونه‌ی پسر" آق حسین کاشی".
پیرزن آنها را می‌شناخت و راهنمایی‌ام کرد که چطور خودم را به خانه‌ی ژاله برسانم. خانه‌ی ژاله درست موازی همان کوچه بود که من گمشده بودم.
وقتی از سر کوچه‌ی ژاله پیچیدم توی کوچه دیدم همکلاسی‌هام همه از خانه‌ی ژاله بیرون آمدند و دارند با ژاله خداحافظی می‌کنند...
نمی‌دانم چرا خجالت کشیدم خودم را نشان بدهم و دوان دوان راهی که رفته بودم را برگشتم تا به خانه‌رسیدم.
...
این‌همه حرف زدم تا بگویم صادق من را به یک بازی وبلاگی دعوت کرده بود اما به دلایلی نتوانستم تا الآن به این پسر بامعرفت لبیک بگویم، با معرفت که می‌گویم همین‌جوری نمی گویم‌ها! از او معرفتی دیدم که تا عمر دارم فراموش نمی‌کنم.
خاطره‌ای که تعریف کردم چند وجه مشترک با دعوت صادق دارد: اول این‌که خیلی دوست داشتم به موقع بنویسم و نشد دوم این‌که دیدم تمام دوستانی که دعوت شده بودند نوشتند و رفتند من ماندم آخر همه... اما این‌جا مثل کوچه‌ی ژاله نیست که خودت را قایم کنی تا کسی تو را نبیند.

صادق پرسیده:
وضعیت برق شما چطور است؟

من اگر بگویم اوضاع بی برقی ما از همه‌ی شما درام تر است باور می‌کنید؟
بگویم؟ نگویم؟
می‌ترسم بگویم پس فردا به جرم این‌که اسرار نظامی را دست دوست و دشمن داده‌ام در یک دادگاه صحرایی تیرباران شوم!
این را توی پرانتز بگویم بعد بروم سراغ برق!
روزی قرار بود یک زندانی با وثیقه‌ی 120000000به مرخصی برود همان شب با یکی از دوستان وبلاگی داشتم چت می‌کردم به او گفتم اگر روزی من به زندان بروم و قرار باشد وثیقه از من طلب کنند صدوبیست میلیون را از گورم بیاورم؟ من حتی وثیقه‌ی 12000 تومانی هم ندارم.
دوستی که با او چت می‌کردم پشت سر هم می‌گفت راوی جان مگر ما مْردیم! وثیقه‌ی میلیاردی برات جور می کنیم! من سر به سرش می‌گذاشتم که نه‌ بابا میلیارد نمی‌ارزم اوهم اصرارداشت می‌ارزی...آخرش خندیدم گفتم پسر زبونت را گاز بگیر و یک کلمه بگو خدا نکنه.

و اما برق!
ما در محیطی نظامی زندگی می‌کنیم و از آنجایی که " ارتش چرا ندارد " مجبوریم هربلایی سرمان در آوردند دم نزنیم. ما در شبانه روز دو یا سه بار قطعی برق دوساعته داریم و هیچ زمان مشخصی هم ندارد. آخ مصیبت بی‌برقی به یک طرف مصیبت تحمل ترتر موتور برق مجتمع تجاری چسبیده به خانه‌مان به یک طرف که تحمل‌اش اعصاب پولادین می‌خواهد.

پست‌های اعتراضی ما برای خاموشی‌ها هیچ اثری ندارد! می‌پرسید چرا؟ چون کمبود انرژی بهانه است و فقط می‌خواهند به ما حالی کنند که انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست!

صادق جان همین را می‌خواستی!؟ اینجا دیگر پای دادگاه صحرایی در میان است! وثیقه مثیقه هم کارساز نیست فقط به جای وثیقه برایم بخوانید انالله و انا الیه راجعون.
روح‌اش شاد خداوند صبر به بازماندگان‌اش عطا فرماید.
برای همین کسی را دعوت نمی‌کنم تا دوستان فرصت حلوا پختن و مراسم برگزار کردن داشته باشند.

ترانه سرسپرده با صدای ستار را بشنویم

این نوشته‌ی دکتر رضای عزیزم را هم بخوانید در باره‌ی خبر درگذشت بیماران در بیمارستان به علت قطع برق نوشته

فرصت کردید سری به اینجا هم بزنید

من در به در دنبال ترانه‌ای از نازنین سیمابینا هستم شما این ترانه را دارید برایم بفرستید؟
دلبرو نون می‌پزی نون می‌پزی نونی هم به ما ده
...

نظرات