تالاب های ایران در خطر نابودی

زمانی که تصویر فوق را در وبلاگ مژگان جمشیدی دیدم، چشمم که به این پرنده ی بینوا افتاد یاد خاطره ای افتادم که با گذشت سالها هنوز هم برایم مثل شبی که آن اتفاق افتاد شگفت انگیز است، شاید اگر صحنه ای که در آن شب شاهدش بودم را در فیلمی می دیدم آن را اغراق آمیز می خواندم.
پیش از آنکه خاطره را برایتان بگویم، ازشما دوستان وبلاگ نویس درخواست می کنم با این حرکت همراه شوید، حتی اگر شده با یک جمله، یک عکس و یا لینک به مطالب پیرامون این موج سبز آغازگران راه سبز را حمایت کنید، هر گام کوچک ما قدمی ست بزرگ در این راه سبز.

چند سال پیش به همراه دخترم بار و بنه ی سفر را بستیم و به طرف شمال حرکت کردیم، مقصدمان چون سفرهای دیگری که به شمال داشتیم معلوم بود، بندر انزلی. به قول دخترم حیف نیست که به شمال سفر کنی و کنار تالاب انزلی اتراق نکنی!؟

در آن سفر چند روزه که در بندر انزلی مستقر شدیم، سفرهای روزانه و کوتاهی هم به دیگر شهرهای شمالی داشتیم.
در یکی از همان روزها پس از گشت و گذار در جنگل های اطراف آستارا به سمت بندرانزلی راهی بودیم. هوا تاریک شده بود و در آن جاده ی دوطرفه و باریک ماشین ها با سرعت نه چندان بالا در حرکت بودند.
همینطور که می راندم و با دخترم صحبت می کردم ناگهان متوجه شدم تعداد نسبتا" زیادی غاز و اردک، عرض جاده را گرفته و آهسته آهسته و پشت سر هم از این طرف جاده به آن طرف می روند، در یک لحظه سعی کردم بدون پیش آمدن حادثه ای اتومبیل را متوقف کنم اما ماشین ها پشت سرم می آمدند... چاره ای جز ترمز کردن نبود ولی آنقدر به آنها نزدیک شده بودم که کار را تمام شده می دیدم، به فاصله ی ( شاید سه چهار متری ) آنها که رسیدم ناگهان یکی از غازها بالهایش را کاملا" از هم باز کرد و بی حرکت مقابل ماشین ایستاد! درست مثل اینکه بخواهد با سینه ی ستبر و بال های باز مانع ِ برخورد ماشین با آنها شود. خودم هم نفهمیدم چطور بی حادثه وسط جاده ترمز کردم ، یکی دو قدم مانده به آنها ماشین از حرکت ایستاد. بهت زده به آن صحنه ی حیرت انگیز چشم دوخته بودم... رفتند و همان غاز آخرین شان بود که از جاده عبور کرد.
چنان دگرگون بودم که زمان و مکان را از یاد برده بودم،با صدای بوق ممتد ماشین ها به خودم آمدم و ماشین را به کنار جاده کشاندم.
چقدر طول کشید تا بتوانم حرف بزنم یا قدرت حرکت داشته باشم نمی دانم...
این عکس برایم یادآور این خاطره بود، آخر این عکس به آن صحنه خیلی شباهت دارد با این تفاوت که این مرغ بینوا نه تاب ایستادن در مقابل ما را دارد و نه بالهایش قدرت...
آن شب وقتی برای خوردن شام به هتل رفتیم منوی غذا را که آوردند با دیدن لیست غذا بغضم ترکید... باقالی پلو با گوشت بره... خوتکا کباب...اوزون برون ....

ترانه ماهیگیر با صدای زنده یاد مازیار:

اشک این بچه ماهی توی آبا ناپیداست
فریاد اون توب آب یه فریاد بی صداست

نظرات