پنجشنبه ۲۲ فروردین ۱۳۸۷

من، مادر ِ خدا بیامرز ِ پوری!

از دی ماه تا الآن جمعا" ده پست ننوشتم خودم هم نمی دانم چرا،شاید به خاطر وضعیت جسمی ام هست که ماههاست حال و روز خوبی ندارم یک روز خوبم و یک هفته می افتم یک روز خوبم ده روز بی حال و بی رمق.این اوضاع احوال آدم را از خواندن و نوشتن می اندازد، این چند مصاحبه هم که برای رادیو زمانه فرستادم تقریبا" همه را در یک زمان فشرده که احساس کردم حالم دارد روبراه می شود آماده کردم. از آه و ناله کردن بیزارم اما گفتم برای دوستانی که از من گله می کنند بگویم که دلیلش این است.
از همان اول وبلاگ نویسی گفتم هنوز هم می گویم وبلاگ برای من پنجره ای ست به روی دنیایی که دوستش دارم. وقتی می توانم از این پنجره دوستانم را ببینم حرف بزنم حرف بشنوم حال و روزم هم خوب است اما وقتی وقفه می افتد بین نوشتن هام، خواندن هام و دیدار شما عزیزان انگار روحیه ام هم پس می رود و بیشتر حس نوشتن را از من می گیرد.
در این مدت که کم نوشتم یک دنیا حرف روی دلم تلنبار شده و حالا نمی دانم از کدام شروع کنم.
این چند ماه نه تنها ننوشتم که بسیاری از ایمیل ها را بی پاسخ گذاشتم و شرمنده دوستانم شدم.
نه فقط در اینجا اینطور بودم ، نوروز آمد و رفت و من از توی خانه تکان نخوردم.
قرار بود با صدف سری به افسانه بزنیم اما جور نشد یعنی برای من جور نشد و صدف تنها رفت هلند.

باز خوب شد که صدف رفت و چند روزی پیش افسانه و همسرش و دنی عزیزم بود.
ننوشتم ننوشتم حالا هم که می نویسم بی سر وته!
اما شاید خود همین بی سروته نوشتن طلسم ننوشتنم را بشکند و باز در کنار شما عزیزان باشم.
یلاگ رولینگ هم که در حق من لطف را تمام کرده برای همین Rss وبلاگم را خدمت دوستانی که می خواهند از به روز شدن
وبلاگم مطلع شوند اینجا می نویسم ( نمی دانم چگونه باید آنرا در قالب وبلاگم فعال کنم ).
www.aavang.ir/weblog/atom.xml

این را هم بگویم بخندید
وقتی برای مصاحبه با خانم پوری بنایی خدمتشان رسیدم ایشان اراکی و من اراکی نشستیم و از اراک قدیم و اراکی های قدیم حرف زدیم و ... کلی با هم خوش و بش کردیم یکی از دوستان خانم بنایی آنجا بود وبی خبر عکسی از من و خانم بنایی انداخت.
مادرم آمده بود خانه مان، داشتم عکس ها را نشانش می دادم تا نگاهش به این عکس من و پوری افتاد گفت:
خدا رحمتش کنه این مادر خدا بیامرزشه؟گفتم نه مامان جان این دختر خدا نیامرز شماست!

این هم یک ترانه قدیمی خاطره انگیز از حسین موفق

چرا همه درها به روی من بسته
بهار امیدم خزان پیوسته

نظرات

شهر خالی ، جام خالی ، خانه خالی ، سفره خالی ، ساغر و پیمانه خالی ، وبلاگ خالی
کوچ کرده ، دسته دسته آشنایان ، دختران ،زنان پهلوانان ، قهرمانان ، هزاران ،عندلیبان
وای از دنیا ، که یار از یار میترسد
عاشق از آوازه دلدار میترسد
باز آ ، تا کاروان رفته باز آید
باز آ ، تا دلبران ناز -- ناز آید
باز آ ، تا مطرب و آهنگ و ساز آید
باز آ ، تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم

زال | شنبه، ۳۱ فروردینماه ۱۳۸۷، ۵:۵۶ بعدازظهر

شاد باشي و سلامت...

دلت بهاري

بهار هاشمي | چهارشنبه، ۲۸ فروردینماه ۱۳۸۷، ۰:۰۵ صبح

سلام
سال نوتون مبارک
امیدوارم امسال سال خوبی داشته باشید
اینکه نوشته بودید مریض احوال هستید خدا بد نده

من دعا میکنم که همیشه صحیح وسالم باشید و خودتون هم به خودتون امیدواری بدید
با شروع سال نو سعی کنید انرژی تازه کسب کنید و همه تلخی ها رو فراموش کنید
رو حیه خوب بهترین مسکن است
عزیزم غم غصه ادم و از پا در می یاره سعی کن فراموش کنی که در اطرفت چه اتفاق هایی افتاده یا خواهد افتاد به خوبی ها شادی ها فکر کن
ببخشید کوچک تر از اونم که بخواهم نصیحت کنم و...
اما به چشم دیدم که غم و غصه انسانها را پیر و شکسته می کنه چیزی که هیچ وقت فراموشش نمیکنم مادربزرگم ..
من همه دلخوشی اینترنت اومدنم دیدن وبلاگ شما ست اولین کاری که می کنم وب اوا رو میزنم و اونجا وبلاگ شما رو باز می کنم
امیدوار از این به بعد خبر های خوب و شادی ببینم

در ضمن خواهش می کنم خدمت افسانه خانم سلام برسونید و تولدشون رو هم تبریک بگید
ممنون موفق و پیروز باشید

لاله | دوشنبه، ۲۶ فروردینماه ۱۳۸۷، ۶:۳۰ صبح

سلام. من شما را لينك كرده ام
ممنون ميشم اگر به وبلاگ من سر بزنيد و نظر بدهيد.

محمدرضا | شنبه، ۲۴ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱۰:۱۹ صبح

ما دوست داریم همیشه خوب باشی و سر حال

شلم شوربا | شنبه، ۲۴ فروردینماه ۱۳۸۷، ۹:۲۸ صبح

:)
مرسی
بازم بنویسی مطمئنم حالت بهتر میشه

میترا | جمعه، ۲۳ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱۱:۲۸ بعدازظهر

چقدر هم عکس زیبا افتاده:)

جای صدف خالی نباشه :*

امیدوارم همیشه سلامت باشی و تند تند بنویسی راوی نازنینم

سانی | جمعه، ۲۳ فروردینماه ۱۳۸۷، ۰:۲۹ بعدازظهر

سلام
زياد به حرف مادر فكر نكن
توي عكس اينجور بوده
تازه در بد بينانه ترين حالت اگر هم چنين باشه باز هم دنياست و براي همه
شاد باشي با خدا

مصطفي | جمعه، ۲۳ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱:۲۳ صبح

مینوی عزیز...
امیدوارم همیشه حالتان خوب باشد و سرحال و سایه شما همواره روی بلاگستان...
دورادور حالتان را از افسانه جان میپرسیم.... پایدار باشید

فهیم | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱۰:۳۹ بعدازظهر

اولندش که این حر‌ف‌ها اصلن به تو نمیاد.
دومندش اگر کسی وبلاگت را با فایرفاکس بازکند، در آن بالا که آدرست هست، آیکون فیدخوان گوگل را خواهد یافت که با کلیکی روی آن آیکون به صفحه‌ی فیدخوان گوگل راه پیدا می‌کند. من مدت‌ها است از بلاگ‌رولینگ دل کنده‌ام و دیشب هم لینکش را پاک کردم که دیدن خطوط عج‌وجغ به جای نام دوستان راحت شوم.

عمو اروند | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۹:۱۸ بعدازظهر

سلام مینو جانم
امیدوارم بهتر شده باشی عزیزم. گلم کسی که زخم های دیگران را چنان که خودش زخم برداشته می بیند یقینا بعد از مدتی جسمش در فشار قرار می گیرد. گلم سعی کن حالت بهتر شه، ما همگی در این دنیای مجازی احساس یک خانواده بزرگ را داریم که علاقه ها و حساسیت ها و احساستمان به هم گره خورده. از خدا می خوام که همیشه شاد باشی و در تندرستی کامل. دختر زیبا و گلت را برایم ببوس.
می بوسمت. دوستت دارم.

فروغ | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۵:۵۳ بعدازظهر

khanoom aziz shoma kareh khielli bozorgi mikoni keh in mataleb va ahanghayeh jaleb ra royeh site va dar dastres hameh gharar dadei, man na shoma ra mishenasam va na dideam , vali yeki az dostaran shoma va kareh shoma hastam

Anonymous | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۴:۰۴ بعدازظهر

سلام
وبلاگ جالبی داری
لطف کن بعد از این که لینکم کردی خبرم کن تا لینکت کنم
ممنون

مهدی | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱۰:۵۹ صبح

امیدوارم حال خوب پایدار در سال جدید داشته باشی. منتظر نوشته هات هم هستم همیشه :)

رضا | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱۰:۲۲ صبح

سلام مینو جون نازنینم
منتظر تماستون بودم... می خواید من زنگ بزنم.اجازه هست؟

ویولت | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۱۰:۱۳ صبح

سلام مينوي عزيزم.
من وقتي اينطوري ميشم براي خودم يه برنامه ورزشي ميذارم. خيلي موثره.
خوب باشي هميشه ي هميشه .....

مهتاب | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۹:۳۴ صبح

خاله راوی عزیزم سلام . امیدوارم خوب باشید ..بهتر باشید ...ننوشتن تو وبلاگی که دوست دارین رو میفهمم ...خودم به دلایل مشابه کم مینویسم ....ولی با همه وجود آرزو میکنم سلامت باشید ...مراقب خودتون باشید . میبوسمتون

مخمل بانو | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۸:۱۸ صبح

سلام راوی جان،
خیلی خوشحالم که پست جدید گذاشتی، امیدوارم که این نشونه ای باشه از اینکه وضعیت جسمی و روحیت بهتر شده.
راوی جان من دکتر نیستم ولی مشکلت من رو یاد دو تا از بیماریهای می اندازه که در اطرافم دیدم، یکی کمبود پروتئین و یکی افسردگی. کمبود پروتئین رو می شه راحت چک کرد، یک مدتی غذاهای پر پروتئین بخور، مثل تخم مرغ، گوشت قرمز و حبوبات و شیر. اگر احساس بهتری داشتی این یعنی کمبود پروتئین داشتی. افسردگی رو اما باید با کمک دکتر روانپزشک و دارو درمان کرد. باز هم می گم من در مورد پزشکی چیزی نمی دونم، فقط توضیحی که داده بودی من رو به یاد این دو مورد انداخت. می توونی با پزشکت اینها رو مطرح کنی و ببینی نظر اون چیه.
امیدوارم که همه چیز مرتب پیش بره خانم

قصه گو | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۵:۲۳ صبح

یادش بخیر پدرم برای من تعریف میکرد که سال 1345 که خانم پوری بنایی برای فیلمبرداری فیلم خداحافظ تهران به شیراز اومده بودند یک شبی یکی از دوستانش که مهمون داشته بچه اش را میفرسه از سر خیابون کباب بخره بیاره. بچه میره تا یک دو ساعتی پیداش نمیشه. وقتی برمیگرده ازش میپرسن کجا بودی؟ بچه جواب میده سر چهار راه که داشتم رد میشدم خانم پوری بنایی تو یک ماشینی نشسته بود و مردم جلو ماشین را گرفته بودند و براش دست و هورا میزدند. من هم ایستادم تماشا کردن. پدر بچه فکر میکنه که پسرش داره دروغ میگه و رفته بازیگوشی. برای همین حرفشو قبول نمیکنه و چونکه شام مهمونا دیر شده بوده جلو همه یک کتک حسابی به بچه میزنه. این پسر سالها بعد که بزرگتر میشه برای همه همیشه تعریف میکرد اون شب هیچ کسی حرف منو باور نکرد هیچ برای دیدن خانم پوری بنایی یه کتک هم خوردم. ولی حالا فکر کنید کار دنیاست دیگه. خانم پوری بنایی هم آدمه و شکم داره و گشنش میشه. اگر خانم پوری بنایی منو با این کبابها میدید و گشنش هم بود و منو صدا میکرد و دست میکرد یه لقمه از نون و کباب بابای من گاز میگرفت مگر کسی باور میکرد که خانم پوری بنایی این کار را کرده. حتما به جای کتک بابام منو اون شب تکه پاره میکرد.

علی | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۴:۰۲ صبح

مینو جونم خوشحالم که باز نوشتی.

از حرف مامانت کلی خندیدم

ولی دیدشون از جانب من یه بوس محکم از صورت گلشون بکن.بـــــــــــــــــــــــــــــوس

مـــــــــــــــــــــــــــــــــاچ هم مال خودت. ;)

شهلا | پنجشنبه، ۲۲ فروردینماه ۱۳۸۷، ۲:۱۰ صبح