دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۸۶

گنجشک ها هم می گفتند حاج قربان بنواز!

استاد حاج قربان سلیمانی تابستان 1381 منزل استاد

آدرس دقیقی نداشتیم فقط می دانستیم باید به روستای علی آباد قوچان برویم.پرسان پرسان در یک روز گرم تابستان ( سال هزار و سیصد و هشتاد و یک ) سر ظهر به اتفاق صدف به خانه ی استاد حاج قربان سلیمانی رسیدیم.
تا با استاد روبرو شدم ذوق زده و بی اختیار با او دست دادم و خم شدم که دست استاد را ببوسم در لحظه متوجه شدم استاد وضو گرفته و دستانش تا آرنج خیس است از این گستاخی خودم پشیمان شدم و فقط نگین انگشتر عقیقی که دستش بود را بوسیدم.
ساعاتی بعد به خواهر استاد گفتم من نباید این کار را می کردم به نظرتان با عذر خواهی کار را خراب تر نمی کنم؟ خواهرش خندید و گفت نـــــــــــه نگران نباش دست داداش را خیلی ها می بوسند او عادت دارد و شماها را جای اولاد خود می داند.
با آنکه بی خبر رفته بودیم اما استقبال گرم استاد و خانواده اش مانع از آن می شد که معذب باشیم.
به قول خودش تازه از آب ِ باغ برگشته بود.از شب قبل برای آبیاری باغ رفته بود و پیش از پای ما به خانه آمده بود اما خستگی هایش را پنهان می کرد و آنچه ما می خواستیم می خواند و می نواخت و می گفت.
چند مقام را نواخت و خواند و حکایت هر کدام را برایمان تعریف کرد.صحبت به بخشی ها رسید،.پرسیدم استاد " بخشی " یعنی چه؟

گفت: بخشی کسی ست که نوازنده باشد شاعر باشد خواننده باشد سازنده ی ساز باشد حکایت ها و داستان های مقام ها را خوب بداند بخشی باید نطاق باشد زمانی که داستان ها و حکایت ها را تعریف می کند شنونده محو شنیدن باشد...
آنچنان که ما محو گفتار حاج قربان شده بودیم.
می گفت یک بخشی نباید به کسی یا چیزی محتاج باشد باید خود به تنهایی از عهده ی تمام مراحلی که خلق یک اثر نیاز دارد برآید.
می گفت آن زمان که سیم ( فلزی ) برای دوتار نبود از ابریشم به جای سیم استفاده می کردیم حتی تار ابریشم را هم خودمان آماده می کردیم.
گاه صحبت می کرد و گاه می نواخت و می خواند تا اینکه دخترم خواست یکی از مقام ها را درخواست کند تا حاج قربان برایمان بنوازد رو به ایشان کرد و گفت:
استاد ببخشید خسته تان کردیم اما همچنان دوست داریم برایمان ساز بزنید و بخوانید و حرف بزنید.
با دست آرام به پشت شانه ی دخترم زد و گفت نه دخترم من از این چیزها خسته نمی شوم و خوشحال می شوم وقتی می بینم شما جوان تر ها هم به این نوع موسیقی علاقه دارید. و ادامه داد چهره ی تو من را یاد دختری می اندازد که ساکن فرانسه است و به من می گوید بابا بزرگ. هر بار به فرانسه می روم او و خانواده اش می آیند هتل و من را به خانه شان می برند تا روز آخر. هر بار هم که می خواهم به ایران برگردم این دختر اشک می ریزد و التماس می کند که پیش ما بمان.
ادامه داد من هیچوقت از نواختن دوتار خسته نمی شوم خانه ی من همیشه پر از مهمان غریبه و آشناست همه هم به هوای شنیدن می آیند و من هم برایشان می نوازم. ساز زدن و خواندن آدم را خسته نمی کند ساز را از آدم بگیرند و نتوانی بزنی و بخوانی سخت است.
می گفت من از بچگی ساز دستم بوده تا زمانی که انقلاب شد وقتی که گفتند موسیقی حرام است من هم ساز را زمین گذاشتم و چند سالی نزدم تا اینکه روزی از یک روحانی پرسیدم آیا ساز زدن حرام است او هم گفت نه! ساز زدن تو مناجات است! و من مجددا" بعد از سالها ساز دست گرفتم و تا حالا هم که می بینی می نوازم.
برایمان تعریف کرد که به دهها کشور سفر کرده و در جشنواره های مختلف برنامه اجرا کرده و جوایزی را از آن ِ خود کرده اما از میان همه ی اینها تجلیلی که در زمان ریاست جمهوری خاتمی از وی شده بود برایش جایگاه ویژه ای داشت و با چهره ای شادان می گفت آقای خاتمی خودش جایزه را دستم داد .

ساعاتی که در خانه ی استاد حاج قربان سلیمانی بودیم از هر دقیقه اش می توان خاطره های شنیدنی تعریف کرد که شاید در فرصتی دیگر نوشتم.
یک خاطره ی شنیدنی استاد برایمان تعریف کرد که قبلا" برایتان نوشته بودم اما تکرار دوباره اش خالی از لطف نیست.
استاد می گفت:
هر بار لب بالکن می نشینم ودوتار می زنم ،گنجشکی می آید و روی دسته ی سازم می نشیند ، من که می نوازم او هم می خواند و وقتی از ساز زدن باز می ایستم ، گنجشک خاموش می شود و نگاهم می کند که: بنواز !

دو ماه قبل که استاد دولتمند خالف از تاجیکستان به ایران آمده بود داشتیم در مورد حاج قربان سلیمانی حرف می زدیم دولتمند که با تحسین از حاج قربان یاد می کرد گفت دفعه ی بعد که به ایران بیایم حتما" به دیدار حاج قربان می روم. نمی دانم چرا در پاسخ دولتمند این را گفتم:
«اگر تا آن موقع دیر نشده باشد!» پرسید چرا؟ گفتم همینجوری گفتم خودم هم نفهمیدم چرا!؟
روح آن بزرگوار، حاج قربان سلیمانی شاد، بخشی ِ بزرگی که از سرمایه های ملی ما بود.
دوست دارم در پایان بگویم از زمانی که استاد حاج قربان را از نزدیک دیدم بیش ازهنرش، بزرگی اش برایم جلوه گر است.
حاج قربان بزرگ بود خیلی بزرگ!

در باره ی حاج قربان و درگذشت او

نظرات

SALAM KHOSH BE HALETOON. sedaye oonroozo zabt nakardin shoma?hasoodim shod vaghean. khoda rahmatesh kone.

محمد | جمعه، ۲ اسفندماه ۱۳۸۷، ۵:۱۹ بعدازظهر

من ايشان را نمي شناختم ولي ظاهرا دنيايي ايشان را مي شناسند.مستندي از محسن نامجو ديدم كه آنجا چند لحظه اي ايشان مي خواندند و ساز ميزدن.
من از موسيقي چيزي سر در نمي يارم.ولي نمي دانم
كه صداي ساز اين بزرگوار با من چه كرد!
حس غريبي به من دست داد و مجذوب ايشان شدم.
افسوس...

عليرضا اسكندري | یکشنبه، ۳ آذرماه ۱۳۸۷، ۲:۱۸ صبح

به نظر من استاد حاج قربان يك پديده بود كه دير شناخته شد.آفرين به خراسان كه چنين فرزنداني را به ايران و جهان تحويل ميدهد.روحش شاد و يادش گرامي باد

پوريا داورزني | یکشنبه، ۱۹ آبانماه ۱۳۸۷، ۳:۲۱ بعدازظهر

http://www.esnips.com/web/OstadHajGhorbanSOLEIMANI

ابراهیم عماد | دوشنبه، ۱۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۵:۳۶ صبح

با سلام و درود به مسئول محترم این وبسایت!
باری در مورد استاد دوتارنواز حاج فربان سلیمانی مطالب خوبی ارائه شده بود که با درج لینک و تصویری مدیر محترم سایت در وبلاگ دوتار درج نمودیم که امیدوارم مورد استقبالتان قرار بگیرد.
با کمال احترام مدیر وبلاگ دوتار

دوتار | سه شنبه، ۳۰ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱۰:۰۵ صبح

عمر بسیار بباید پدر پیر فلک را که دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید.
استاد حاج قربان بؤیؤک تؤرک بخشی رحلتی بؤتؤن تؤرکلرینن تؤرکمنلره تسلیت اولسون.

mohammadreza | پنجشنبه، ۱۸ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۴۸ بعدازظهر

درگذشت حاج قربان سلیمانی بر هنرمندان ایرانی مخصوصا ترکها، ترکمنان و قشقاییهای تسلیت باد. ایشان مایه سرفرازی ما در بین ملل دیگر بود. روحی شاد اولسون.

saljuq | پنجشنبه، ۱۸ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۴۱ بعدازظهر

سلام
بسیارجالب بود وبه قول ما افغانها زنده باشی وخانه آباد

رفیعی | شنبه، ۱۳ بهمنماه ۱۳۸۶، ۹:۱۵ صبح

براي خودم متاسف شدم كه چنين هنرنداني كه تمام دنيا ازشون تجليل ميكنن رو توي كشور داريم ولي من شايد يك درصد از اينها رو هم نميشناسم.
راوي جان دو تا سوال ازت دارم كه ميدونم توي تخصص خودته. اما اگه بخوام بپرسم بايد تمام پست آخرم رو اينجا كپي و پيست كنم كه البته اين كار رو نميكنم. پس لطفآ زحمت بكش مطلب آخر من رو بخون و به سوالاتم جواب بده. ميدونم، پر رويي كردم، ولي شما به بزرگي عفو كن. مرسي

MED | پنجشنبه، ۱۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱۱:۵۴ بعدازظهر

salam bebakhsid mishe age esme khanade ye in ahang ro midonid be man begid? avale sonbh ba yade to az khebe naz bidar misham be eshghe didar to man ra hi ie rozegar misham...... kheiili mamnoon

noor | چهارشنبه، ۱۰ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱:۳۴ صبح

خانم صابری از وبلاگ خوبی که دارین واقعن سپاسگزارم... یک خواهشی داشتم اگر امکان دارد بعضی از آهنگ های قمر و ملوک ضرابی را که کمیاب هستند را در ستون آهنگ ها بگذارید تا بتوانیم دانلود کنیم. ممنون.

HooMan | دوشنبه، ۸ بهمنماه ۱۳۸۶، ۶:۲۲ بعدازظهر

http://dahebahman86.blogfa.com

نه اهل سیاستم..نه هیچ کدام از این بازی ها..اما دانشجو هم انسان است..
دلم برای اینهمه غم می گیرد..شاید تنها کاری که می توانیم انجام بدهیم همین باشد..گذاشتن لگوی حمایت از دانشجوبان در بند..

مسافرکوچولوها | یکشنبه، ۷ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱۰:۲۴ بعدازظهر

خانوم مینوی عزیز سلام.روزگارتان شاد باد.بعد از خستگی فراوانی که از انجام پروژه بر من مستولی یافت گذاری در نت داشتم که سایت شما را دیدم.برایم واقعا زیبا بود.آرزو می کنم همیشه سالم و قدرتمند باشید.

مینا | یکشنبه، ۷ بهمنماه ۱۳۸۶، ۴:۵۱ بعدازظهر

با اجازه لینک شد (گل)

مهران | یکشنبه، ۷ بهمنماه ۱۳۸۶، ۲:۰۳ بعدازظهر

تبریک... چقدر عالیه که اینقدر به فرهنگ ایران زمین اهمیت می دین... خیلی...:-*

مهشاد | شنبه، ۶ بهمنماه ۱۳۸۶، ۷:۲۲ بعدازظهر

تا تیتر صفحه‌ی وسطی اعتمادملی رو دیدم، گفتم این باید نوشته‌ی مینوی عزیزم باشه. کلی ذوق کردم و یه بار دیگه اونجا خوندمش:)
:× تبریک می‌گم عزیزم

زیتون | شنبه، ۶ بهمنماه ۱۳۸۶، ۳:۱۳ صبح

این سفرنامه تون را اعتماد ملی چاپ کرده می دونستین؟

علی | شنبه، ۶ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۳۱ صبح

به گنجشکها گفته ام هوای دلتنگیش را داشته باشند.

عالیجناب نویسنده | پنجشنبه، ۴ بهمنماه ۱۳۸۶، ۸:۲۸ بعدازظهر

وقتي ميام اينجا چهره مهربون و دوستداشتني تو نو ميبينم و نوشته هاي خالصانه و لبريز محبتتونو واقعا سرشار از انرژي ميشم.. وبلاگ صدف رو هم امروز ديدم چون پست مربوط به اعدام رو هم الان خوندم. خوشحالم كه به جمع دوستانم صدف هم اضافه شد.

ياسمن(چند قدم نزديک تر به خدا) | پنجشنبه، ۴ بهمنماه ۱۳۸۶، ۴:۰۸ بعدازظهر

با درود بر شما بانوی نازنین
خدا روان پاک تمامی هنرمندان از دنیا رفته را شاد کند وبه آنانی که زنده اند عمری سرشار از سلامتی وکامیابی دهد.
خانم صابری عزیز من با اجازتون لینک وبلاگتون را در وبلاگم گذاشتم.
شاد باشید وپیروز

مه رو ملالی | پنجشنبه، ۴ بهمنماه ۱۳۸۶، ۲:۵۹ بعدازظهر

عزيزم مينو جان سلام ...

دست مريزاد خانمي ... واقعا براي تهيه پست هات زحمت ميكشي .. تو با عشق مينويسي مينو .. به كارت عشق مي ورزي و اين ارزش كارت رو بيشتر بالا مي بره ... جوري شفاف و ملموس مينويسي كه من استاد رو با سازش مي بينم .. حتي اون گنجشك كوچولويي كه خيره به استاد نگاه ميكنه كه : بنواز رو مي بينم ...
الهي باشي و قلمت هميشه جاري باشه براي ما... مي بوسم اون صورت نازنينت رو ...
قربانت .. نگين

نگین شیــــراز | پنجشنبه، ۴ بهمنماه ۱۳۸۶، ۸:۳۸ صبح

سلام روزنامه اعتماد ملی همین پستت رو دیروز چاپ کرده بود به نام خودت

Anonymous | پنجشنبه، ۴ بهمنماه ۱۳۸۶، ۵:۳۵ صبح

گرم بود و صمیمی و دوست داشتنی دستتون درد نکند حاج قربان را فقط می توان همین طور گفت:بزرگ بود

کامبیز توانا | چهارشنبه، ۳ بهمنماه ۱۳۸۶، ۸:۲۲ صبح

ممنون از لطف شما !

http://www.radiozamaneh.org/photography/2007/07/post_273.html

عباث

عباث | چهارشنبه، ۳ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۳۳ صبح

مینو جان اونقدر زیبا نوشتی حتی اگه کسانی هم که به این نوع موسیقی علاقه ای نداشته باشند تو واقعا آدم رو کنجکاو میکنی که برن گوش کنند .....راستش رو بخوای من این استاد موسیقی رو اصلا نمیشناختم و حتی اسمش رو هم نشنیده بودم ...حتما دوری از ایران خودش نقش مهمی رو این وسط بازی میکنه ....ولی اونقدر زیبا از این موسیقی و طرز نواختن اینها قشنگ نوشتی ...که افسوس میخورم که چرا این مرد رفت و من موزیکش رو نشنیدم ...روحش شاد....اما چرا واقعا به قول تو این استادان نباید امکان این رو داشته باشند که هنرشون رو از طریق آموزش به دیگرون منتقل کنند ....!!!!!
چیزی که اصلا نمیفهمم اینه که بعضی این کار زیبای تو و معرفی این استاد موسیقی رو که نمیکنند هیچی یه چیزی هم طلبکار میشن که چرا الان نوشتی!!!! ....خوب آقا تو خودت چرا این کار رو نمیکنی و نکردی ؟؟!!...اون مطلب یه کم قدیمیتو هم دوباره خوندم ....واقعا چیزی که از دل برآید ...لاجرم بر دل نشیند ....کیف کردم ....خسته نباشی ....

دختر همسایه | سه شنبه، ۲ بهمنماه ۱۳۸۶، ۵:۲۳ بعدازظهر

مینو جان روحش شاد

ولی مثل اینکه از وقتی ریاست محترم جمهور دست خانوم معلم را بوسید جرات پیدا کردی اینکار رو بکنیا

شوخی بود

شلم شوربا | سه شنبه، ۲ بهمنماه ۱۳۸۶، ۵:۱۱ بعدازظهر

پاسخ
امیر خان سلام
کم لطفی نفرمایین!
گناهکار شدم نوشتم!؟
منظورتون چی بود نفهمیدم اما فرض کنید ما ننوشتیم خب شما می نوشتید
جالبه که در همین پست لینک مطلب قبلی را که نوشته بودم را هم دادم
مشخصه با دقت نخوندین
این لینک
http://www.aavang.ir/weblog/2006/01/posts_30.html
موسیقی مقامی و جایگاه آن در دل ما

من متعجبم از اینکه خواننده وبلاگ من بودین و شاهد چندین پست من نبودین که برای تعدادی از اساتید موسیقی مقامی خراسان شمالی در همین وبلاگ کمک مالی جمع کردیم هزار جور حرف و حدیث شنیدم اما چون خود اون اساتید درخواست کرده بودن این کار رو کردم
لطف کنید و بی دقتی خودتون رو به حساب بی اعتنایی من نگذارید
شاد باشید
با احترام
صابری! یا همون مینو!
_________________________
سلام سرکار خانم صابری (همون مینو خانم!)
شب چهاردهم مرداد ۸۶ مراسم شبهای موسیقی ایران یادم میاد برای موسیقی محلی ولایت خودمون رفته بودیم اما تاریخ رو اشتباه رفتیم!
شنیدم اون شب اساتید بزرگ خراسان قرار هست که اجرا داشته باشند :
حاج قربان سلیمانی
استاد رمضان سلمانی بردر
استاد غلامحسن غفاری
استاد عبداله سرور احمدی
استاد عزیزی پور
استا د نایبعلی صحرا روشن
استاد حشمت اله سعادتی پور
حاج عثمان محمد پرست
افسوس میخورم چرا اون شب نتونستم بلیط تهیه کنم
در ناشناخته موندن اساتید بزرگ ما کی مقصر هست؟
خودشون؟رسانه؟دولت؟ما؟کی؟
حتی در وبلاگستان هم خبر زیادی ازشون نیست!
چرا باید بعد از رفتنشون شما این پست رو بنویسید؟(من دقیقا 18 ماه قبل با شما و نوشته هاتون آشنا شدم )
حاج قربان رفت! اما حاج عثمان هنوز هست!
زنده ها را دریابیم!
پایدار باشید
الله حافظ!
http://www.mashhadnews.ir/
www/news_view.aspx?titleid=6&newsid=2371&pid=6

امیر | سه شنبه، ۲ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱۰:۱۸ صبح

روحش شاد ...

پروانه هیچستان | سه شنبه، ۲ بهمنماه ۱۳۸۶، ۲:۲۰ صبح

http://www.azadkooh.blogspot.com/

عباث | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۵:۵۳ بعدازظهر

:( روحش شاد
آدم واقعا حیفی میخوره از مرگ انسانهای بزرگی چون استاد حاج قربان

مامان دنی | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۲:۲۱ بعدازظهر

خدایش بیامرزد

فرنگيس | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۲:۱۴ بعدازظهر

آیا باید منتظر باشیم مراسم ختم حاج قربان سلیمانی را سفیر فرانسه بگیرد ؟
از تمام افرادی که این روزها از مرگ یک هنرمند ناراحت و گریان هستند بپرسید تا پیش از این چند بار نام حاج قربان را به زبان آورده اند؟!

Anonymous | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۱۸ بعدازظهر

گنجشک موسیقی را می فهمد .
گوسفند نوای نی را می شناسد .
چرا بعضی ها اینقدر نفهمند؟!

Anonymous | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۱۳ بعدازظهر

خوش به حالت .من جایی به دنیا امدم که دوتار مثل اکسیژن در فضایش جاری است.جایی که نامجو هم به دنیا امده.ادمهای بزرگی هنوز انجا هستند,سمندری]محمدپرست,پورعطایی و....ولی من حاج قربان را به یک دلیل دیگر هم دوست دارم و ان شباهت غیر قابل انکارش با عکسهای پدربزرگم بود که هیچوقت ندیدمش.با همان ساز شکسته و چهره افتاب سوخته و....

سی و یک اسفند | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۰:۱۰ بعدازظهر

حاج قربان هنرمندترين،صادق ترين،فروتن ترين، جذاب ترين،آگاه ترين و مردمي ترين موسيقيداني بود که در سالهاي بعد از انقلاب به اروپا وبيشتر به فرانسه دعوت شد وبرنامه اجرا کردو با اجراهاي استادانه اش،«دوتار»محبوب وموسيقي سرزمينش را به اروپاييان شناساند وعارف و عامي را سرمست کرد.روانش شاد باد

شاهد | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱۱:۳۷ صبح

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

با دیدن فیلمی از زندگی نامه محسن نامجو با استاد آشنا شدم/این آشنایی فقط به همان اندازه دیده شدن استاد در فیلم مذکور بود و دگر هیچ!با این که در مباحث فنی و تخصصی موسیقی تجربه و شناختی ندارم اما همون لحظه شیفته نوازندگی و خوانندگی استاد شدم/تسلیت هم نمیگویم !نه به شما نه به خانواده استاد!چون عشق هرگز نمی میرد...نمی میرد...نمی میرد

hichkas | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۱۰:۵۵ صبح

سلام
خدايش بيامرزد

صادق | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۷:۱۰ صبح

09153493989

x | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۶:۲۷ صبح

09153493989

x | دوشنبه، ۱ بهمنماه ۱۳۸۶، ۶:۲۷ صبح