افسردگی / قسمت آخر

چندی قبل با دخترم داشتم صحبت می کردم. از هر دری سخنی تا اینکه صحبت رسید به خانواده ای از اقوام مان که سالها پیش پسر 18 ساله شان خودکشی کرد. همینطور که داشتم از آقایی و مهربانی و مودب بودن این پسر می گفتم صحبت کشیده شد به رفتاری که خانواده با او داشتند و به هیچوجه او را درک نکردند. همه ی فامیل از این پسر تعریف و تمجید می کردند اما پدر مادرش مرتب نوک تو سر این جوان می زدند، تا اینکه خودش را از بین برد و برای پدر مادر عزیز شد. .

همینطور که داشتم با دخترم حرف می زدم یاد کودکی آن پسر افتادم و از شیطنت هایش می گفتم.

روزی مادر این پسر از اداره به خانه برمیگردد و می بیند پسر 9 ساله اش یک گربه را حلق آویز کرده. مادرش می گفت وقتی وارد خانه شدم دیدم پسرم فورا" از داخل پاسیو بیرون پرید و دستپاچه شده بود بطرف پاسیو رفتم دیدم او طنابی به میل گردهای بالای پاسیو بسته و گربه را دار زده....گربه مرده بود.
وقتی صحبت به اینجا رسید دخترم گفت:
واقعا" این بچه نیاز به روانکاوی نداشته!؟ چه حسابی پیش خودشان کردند و ازکنار این موضوع بی تفاوت گذشتند!؟
وقتی دخترم این حرف را زد با خودم فکر کردم که جوان های این دوره زمانه چقدر می فهمند و روی چه مسائلی چنین ریز می شوند! شاید اگر من هم بودم به فکرم نمی رسید او را نزد روانکاو ببرم و تصور می کردم با حرف و نصیحت کار درست می شود!
و باز با خودم فکر کردم پیشرفت تکنولوژی و دسترسی جوانان به اینترنت چقدر به آنان کمک می کند، آن زمان ما از کجا می توانستیم به این همه اطلاعات دست پیدا کنیم؟آموخته هامان فقط منحصر به دروس مدرسه می شد و تجارب افراد دور و برمان. خیلی که همت می کردیم چند تا رمان و کتاب شعر هم می خواندیم.

برگردم به مسئله ای که در مورد افسردگی و نیاز به درمان خودم از آن صحبت کرده بودم.
نوشته " انار " تلنگری بود که باعث شد به رفتار خودم بیشتر فکر کنم و درصدد حل آن باشم.
این که چه خلق و خوی و رفتاری داشتم را " انار " به بهترین شکل ممکن توضیح داده اما یک نکته بیش از همه آزارم می داد و آنهم انجام ندادن فعالیت ها از جمله ساده ترین آنها و کارهای روز مره.
هر روز به خودم نهیب می زدم که دست از تنبلی و بیهودگی بردارم و به قول معروف از جا بلند شوم اما قادر نبودم که نبودم! هر روز تصمیم می گرفتم از این لحظه چنین وچنان کنم و کارهای عقب افتاده را انجام دهم اما موفق نمی شدم و به همین دلیل از خودم بیزار شده بودم.
تا اینکه نوشته ی " انار " را که خواندم دیدم با توجه به تجربه ی شخصی انار پیرامون این موضوع و بنا به گفته ی او زیاد هم عجیب نیست که قدرت تسلط بر رفتارم را از دست داده ام و در چنین مواقعی هیچکس به تنهایی قادر نیست مشکلش را حل کند.
بارها نوشته و کامنت هاش را خواندم تست افسردگی را انجام دادم دیدم پاسخ آن تست این بود که باید و باید به روانپزشک یا روانکاو مراجعه کنم.
اینجا یک مشکل داشتم و آن هم شناختن یک روانپزشک یا روانکاو خوب. برای " انار " ایمیل دادم که حالا که این بحث در وبلاگت مطرح شده از خوانندگانت بپرس کسی روانپزشک یا روانکاو خوب در تهران سراغ دارد؟ و او هم مطرح کرد.
شخصی با نام " رضا " دو روانپزشک را معرفی کرده بود و علاوه برآن احساس کردم که گفته های " رضا " در وبلاگ " انار " حاکی از داشتن اطلاعات تخصصی پیرامون این قضیه هست.
برای " رضا " نامه دادم و چون نمی شناختمش ابتدا گفتم برای شخص دیگری می خواهم و تمام شرایط روحی آن شخص ( خودم! ) را برایش توضیح دادم و سوال کردم در چنین حالاتی به روانپزشک نیاز است یا روانکاو؟
طی چند ایمیلی که بین ما رد و بدل شد و فهمیدم " رضا " پزشک است ، دیگر مشورت هایم تلفنی انجام می شد و از آنجایی که دیدم او کاملا" از روی آگاهی روانپزشکی را معرفی می کند پیشاپیش به روانپزشک پیشنهاد شده از طرف او اعتماد کردم.
حال بماند که چقدر" رضا ..." را زحمت دادم و موفق شدم نوبت بگیرم...
به مطب مراجعه کردم و چقدر از همان لحظه ی اول ،اعتماد به این پزشک در من قوت پیدا کرد.این نکته به نظرم اهمیت بسیاری دارد.
بعد از صحبت هایی که رد و بدل شد ایشان فقط یک نوع قرص آن هم روزی نصف آنرا برایم تجویز کرد. اینکه می گویم اعتماد به پزشک خیلی مهم است به این دلیل که اگر من به او اعتماد نکرده بودم مطمئن بودم دارو را مصرف نمی کردم! آخر به ایشان گفتم که شب و روز ، من برعکس شده و دلم می خواهد به وضع عادی برگردم و تصورم این بود که یک قرص خواب آور قوی برایم تجویز می کند در حالیکه اینطور نبود و به قول خودشان پله پله و آهسته آهسته همه چیز درست می شود.
بیش از یک ماه است که دو جلسه نزذ ایشان رفتم و نتیجه هم خوب بوده. نه اینکه کاملا" همه چیز روبراه شده باشد اما خیلی تغییرات را حس می کنم.
بد نیست اعتراف کنم که همیشه با خودم فکر می کردم که زندگی من سوای همه است واز روانپزشک هم کاری ساخته نیست! اما اکنون فکر می کنم که انتظارم از یک روانپزشک غلط بوده.او نه وکیل است که حق من را از دیگری طلب کند نه قرار است مسائل مالی من را بررسی کند و راه حل نشان دهد، او یک پزشک است که قرار است با دارو و روانکاوی راهی جلوی پایم بگذارد که هم نحوه ی برخورد با مشکلات برایم آسان تر شود و هم زندگی ام به روال طبیعی اش برگردد.
مجددا" از " دکتر رضا... عزیزم " تشکر می کنم و می دانم تا عمر دارم فراموش نمی کنم که چه لطفی در حق من انجام داده و باز هم از " انار " ممنونم. مخصوصا" مخصوصا" تاکید او بر این جمله:
حتما"حتما" حتما" به مشاور و دکتر مراجعه کنید!

این نوشته ی " رضا " را هم بخوانید