سوال از گل آقا و پاسخ از ما

چندی قبل « نشریه ی گل آقا » از تعدادی بلاگر سوالاتی پیرامون سفر و گردشگری پرسید و بلاگرها هم پاسخ دادند. در پاسخ به این سوالات من هم نظرات خودم را گفتم که در بخش " ویژه نامه ی " این نشریه منتشر شد.
ابتدا به این ۶ سوال توجه فرمائید و خوشحال می شوم نظرات شما را هم پیرامون این مسئله بدانم.
سوال ها این بود:

1- چرا با وجود اين همه جاذبه‌هاي طبيعي و تاريخي در كشورمان، باز هم از نظر وضعيت صنعت توريسم و گردشگري از كشورهاي ديگر عقب هستيم؟
2- بعضی‌ معتقدند نباید نام و نشانی مکان‌های بکر را به مردم اعلام کرد چون به آثار فرهنگی و طبیعی لطمه وارد می‌شود. نظر شما چیست؟
3- پنج جاي شهر شما كه آنها را نديده نبايد از دنيا رفت؟! ( یا پنج جای کشورمان یا جهان!)
4- مقصد را بيشتر دوست داريد يا راه را؟
5- « به سفر رفتن» و « از سفر بازگشتن»، موقع دومي چه احساسي داريد؟
6- حكايت « سفر كردم كه از يادم بري، ديدم نميشه» را در هيچ سفري تجربه كرده‌ايد؟
و من هم چنین پاسخ دادم:

1- در این که میهن عزیزمان از نظر آثار تاریخی و جاذبه‌های طبیعی کشوری‌ست کم نظیر هیچ شکی نیست، اما موانع برای جذب توریست بسیار است که به چند نکته از آن اشاره می‌کنم.
مهم ترین مسئله ای که خارجیان را برای آمدن به ایران دچار تردید می کند این است که قوانين برايشان مبهم است.
و واضح و روشنتر بگویم خودشان را در مقابل قوانین ما در امان نمی بینند.
مسئله دیگري که باز مانع آمدن آنها می شود قانون حجاب است.

دیگر اینکه مگر آیا مسلمانانی که به کشور های غربی سفر می کنند کسی آنها را وادار به برداشتن حجاب می کند!؟
باید این نکته را بدانیم که گروهی به قصد تفریح از کشورهای دیگر دیدن می کنند و گروهی دیگر به قصد آشنایی با آثار تاریخی و منابع طبیعی آن کشور.
برای کسانی که به قصد تفریح به کشور ما بیایند می توان گفت اصلا شرايط و امكانات كشورهاي ديگر (حتي كشورهاي منطقه خودمان) را نداريم.
و اما برای توریست ها چه داریم؟
هم آثار باستانی کم نظیر زیاد داریم و هم بخاطر تنوع آب و هوایی در کشور منابع طبیعی خاصی داریم اما آیا اینها کافی ست؟
مسلما" تا زمانی که ما نحوه جذب توریست را به شکل منطقی اجرا نکنیم آثار و بناهای تاریخی بی نظیرمان آنطور که باید و شاید بازدید کننده نخواهد داشت. این که یکی دو هتل چهار ستاره و پنج ستاره در کنار این اماکن بنا کنیم که نشد کار! متاسفانه تمام مسئولین و سرمایه گذاران ما همه هم و غم خود را در ساختن هتل‌های 4 ستاره و 5 ستاره به کار گرفته‌اند و این در حالی‌ست که اینگونه هتل‌ها بیشتر مورد استفاده کسانی ست که به قصد تفریح سفر می کنند.
البته که توریست هم امکانات رفاهی نیاز دارد که می شود با هتلهای ارزان قیمت تر این مسئله را حل کرد.
اکنون هتل های ارزان قیمت ما همان مسافرخانه‌های قدیمی و فرتوت است که از نظر جنبه‌های بهداشتی و رفاهی وضع نامطلوبی دارند.
ما با دارا بودن این ثروت ملی می توانیم با کشورهایی مانند ایتالیا و یونان رقابت کنیم که اگر این اتفاق می‌افتاد می توان گفت در آمد حاصل از صنعت گردشگری مان بسی فراتر از درآمد حاصل از نفت می بود.
ما آثار باستانی مان را به امان خدا رها کرده و انتظار داریم سیل توریست به ایران سرازیر شود
ما ثروت خدادادی و آثار باستانی زیادی داریم که متاسفانه با بی توجهی مسئولین شاهد ویرانی آنها نیز می باشیم و هی هتل می سازیم! برای چه کسی!؟ خدا می داند.
به در آمد نفت تکیه کرده و غافل از اینکه روزی همین موهبت به پایان می رسد پس باید چاره اندیشی کنیم برای کسب درآمد از جذب توریست.
در جایی خواندم که سال گذشته در آمد کشور یونان از بازدید توریست‌ها بیش از درآمد نفت کشور ما بوده است. و در آمد حاصل از صنعت توریسم ما...!؟
یک نکته ی مهم دیگر اینکه کسانی که در اماکن دولتی باید پاسخگوی توریست باشند به زبان انگلیسی آشنایی کامل ندارند به عنوان مثال مستند می توانم از تمدید ویزا در اداره گذرنامه اشاره کنم.
تبیلغات و اطلاع رسانی به طرز اسف باری ضعیف است .حتی کتاب های راهنماهای سفر به ایران بسیار قدیمی است و به کندی به روز می شود.
در پایان این بخش خوب است این را اضافه کنم که تمام افرادی که از ایران دیدن کرده اند و ما شاهد آن بودیم، نه تنها از سفرشان به ایران پشیمان نشده اند بلکه با آرزوی اینکه به زودی به ایران برگردند ایران را ترک کردند و بعضاً با چشمان اشکبار که تحت تاثیر مهربانی های مردم ایران بوده اند و نیز غذاهای خوشمزه ایرانی برای آنان جالب بوده است.
به امید روزی که در کنار مهربانی مردم کشور مان با افراد خارجی توجه مسئولین گردشگری به گونه‌ای شود که دیدار از آثار تاریخی کشورمان برای توریست‌ها یک اتفاق بی نظیر به حساب آید و ضعف‌ها و کاستی‌ها مانع از آن شود که آثار باستانی مان آنگونه که باید به چشم نیاید.

2- این خود یکی از کج سلیقگی‌هایی ست که در مورد گردشگری و صنعت توریسم اعمال می‌شود و به جای اینکه بیایند و از نظر حفاظت و امنیت اماکن تاریخی تدابیری اتخاذ کنند مردم را از دیدن این آثار محروم می کنند .
اگر سازمان میراث فرهنگی متعهد باشد ( که نیست! همین آبگیری سد سیوند نمونه بارز آن است ) باید بلافاصله پس از کشف چنین اماکنی آستین بالا بزند و آن مکان را برای بازدید علاقمندان آماده کند.

3-من که تا به حال پایم را از ایران بیرون نگذاشته‌ام بنابر این فقط در مورد ایران می توانم نظر بدهم. هر چند که این سوال شما کمی اغراق درش هست و کمی دست و پا گیر است اما می توانم به این 5 مکان و یا شهر اشاره کنم:
مرداب انزلی
یکی از مفرح‌ترین و به یاد ماندنی‌ترین خاطرات من رفتن به مرداب انزلی ست. این مرداب چه دارد که هر چه غم داری فراموش می کنی و حس پرواز داری؟
شهر ماسوله
یکی از عجیب ترین شهرهای دنیا که باید دید و احساسش کرد .
پاسارگاد
یکی از کهن ترین و دیدنی ترین آثار باستانی که آدمی را به حیرت وامی‌دارد .
میدان نقش جهان
سه سال در اصفهان زندگی کردم و یکی از لذتبخش ترین و آرامبخش ترین لحظات من در آن دوران زمانی بود که از ارتفاع ساختمان‌های اطراف به میدان نقش جهان نگاه کنم.
کویر لوت در شب
چه بگویم از کویر لوت در شب که پر از رمز و راز است وقتی چشم به آسمانش می دوزی انگار آرامش دنیا از آن توست
4- بستگی دارد کدام راه و کدام مقصد باشد . مثلا" در خطه شمال آدم از لحظه لحظه مسیری که می رود لذت می برد، اما اگر قرار باشد مثلا" از تهران به شیراز سفر کنم دوست دارم هر چه زودتر به مقصد برسم.
5- هر سفری حس و حال خودش را دارد نمی توان در یک یا چند جمله آنرا بیان کرد اما هر سفر تازه ای که می روم خوشحالم که فرصتی پیش آمد تا شهری ... دیاری ... آبادی اي را ببینم و با زندگی ساکنینش آشنا شوم.
6- در این مورد چیز خاصی به نظرم نمی رسد .
در پایان دوست دارم این را اضافه کنم که ای کاش افرادی که دارای صلاحیت ، ذوق و سواد هستند بر مسند امور گردشگری بنشينند تا وضعیت صنعت توریسم مان تا به این حد اسف بار نباشد.
نظرات دوستان دیگر را هم در بخش بگو مگو بخوانید