سوم خرداد...

سالهاست که چند روز مانده به " سوم خرداد " مادرم از " اراک " زنگ می زند و چنین می گوید:
مینو جون؟ حالت خوبه؟ صدف جون خونه ست؟ میخوام " تولدش رو تبریک بگم "...
و من تشکر می کنم و می گویم :
مامان جان ممنونم ، شما همیشه به " صدف " لطف دارید اما امروز، روز تولدش نیست!
با تعجب می گوید:
وا !؟ پس چرا تلویزیون داره اینو می خونه؟
من که می دانم منظورش چیست سر به سرش می گذارم و می پرسم :
چی رو می خونه!؟
می گوید: از صبح تا حالا داره می خونه :
ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته...
می گویم مامان تلویزیون همیشه به پیشباز" سوم خرداد " می رود امروز سوم نیست...

ساعت « هشت و نیم صبح سوم خرداد سال هزار و سیصد و شصت و یک » اولین و آخرین فرزندم به دنیا آمد. و پرستار به من گفت بچه ات دختره اسمش رو چی میخوای بگذاری؟
با لبخند گفتم " صدف ".
با پدرش قرار گذاشته بودیم نام دختر را من انتخاب کنم و نام پسر را ایشان.
" صدف " را به بخش نوزادان انتقال دادند و من را هم به اطاقم و مرتب می دیدم پرستارها با جعبه ی شیرینی می آیند و به من تبریک می گویند و من هم تصور می کردم هر زنی که فرزندی به دنیا می آورد چنین غرق شیرینی و تبریکش می کنند! خبر نداشتم آنروز « خرمشهر آزاد شده بود ».

" صدف " آمد و شد مونس جانم. هفت سال اول زندگیش را با هم در یک منطقه ی نیمه جنگی زندگی کردیم پدرش نظامی ست و ماموریت های شغلی... و من و صدف از همان ابتدا آموختیم که باید هر دو به هم تکیه کنیم ....غربت... دوری از خانواده ... صدای غرش دم به دم هواپیماهای جنگی صدای انفجار...
هفت سال... و هر روز صداهای مهیب بمباران های چاه های نفت... و پناه بردن هامان به آغوش هم...
... بزرگ شد اما همیشه سن عقلی اش بیش از سن تقویمی اش بوده و هست. زندگی سخت آدمها را می سازد. به گونه ای که می توانم بگویم چند سالی ست که دیگر اوست که به من می آموزد اوست که راهنمای من است، اوست که معلم من است.
جالب است که نام "صدف " را از یک فیلم انتخاب کردم و او هم رفت سراغ هنر فیلمسازی!

صدف ِ من ، مایه ی فخر ِ من، نازنین ِ من... " تولدت مبارک ".
تو در سخت ترین شرایط با من ساختی ...
همیشه از خدا خواسته و می خواهم که آنچه در زندگی آرزو داری بدان دست پیدا کنی، امیدوارم هر روز پله های ترقی را پشت سر بگذاری و به آرمانهایت برسی.
تو از همان کودکی بازی هایت رفتارت، حرفهایت ،سوالهایت، با بچه های دیگر متفاوت بود.
اسباب بازی های جورواجورت را کنار می گذاشتی و به سراغ مجسمه های چینی می رفتی و ساعتها با آنها مشغول بازی بودی. گاه می شنیدم برای هر کدام نامی انتخاب می کردی و متن نمایشنامه یا فیلمنامه ی کودکانه ات را برای آنها بازگو می کردی و سپس با دست های کوچکت آنها را جابجا می کردی... آن زمان هم فیلم می ساختی!؟

" صدف، گل ِ من " هر چه می گردم ترانه ای به تو هدیه کنم که احساس درونی ام را به تو بگویم هیچ نمی یابم مگر همان ترانه ای که پارسال به تو هدیه کردم.