پیراهن شادی

نامه ی یکی از بچه های خوب گل آقا من را برد به عالم کودکی، نامه ی آذین عزیز ، در باره ی چه بود را بعدا" خواهم گفت اما هر چه بود زیر و رویم کرد و اکنون دارم غوطه می خورم در ایام شیرین گذشته، ایامی که شاید زیبا بود و شاید هم خودمان زیبایش می کردیم نمی دانم هر چه بود دوست داشتنی بود و بیاد ماندنی ، دوران خوش ِکودکی.
از دیشب دارم یک بند ترانه ی " شاه ماهیها " را گوش می کنم.
آخ اگه دریا فقط دریا نبود
آخ اگه زندون ماهیها نبود
آخ اگه تور سیاه سرنوشت
روز و شب فکر شکار ما نبود!

هشت نه ساله بودم ، عباس آقا و خانمش مستاجرمان بودند. چه ماه بودند این عباس آقا و خانمش. عباس آقا خیاط بود و عاشق موسیقی. آنشب را می گویم که برای من و خواهرم یک ساعته پیراهن هامان را برید و دوخت و تعریف کرد و خندید و خنداند و هی اشاره کرد که یعنی صفحه ی گرام را از اول بگذار.
و "پروا " می خواند ومی خواند و تمامی نداشت.
من دلم می خواست تو شاه ِ همه ماهیها باشی
من دلم می خواست که تو صاحب دریا ها باشی
سفری پیش بینی نشده پیش آمده بود و قرار بود به تهران برویم خیلی زود و فوری و مادرم چکنم چکنم می کرد که آخه نمیشه که بچه ها را همینجور برد! باید نو نوارشان کنم اما چه جوری ؟ فردا باید اول صبح حرکت کنیم ، کِی برم خرید کِی کارهام را انجام بدم!؟
اعظم خانم مانند یک فرشته ی نجات به داد ِ مادرم رسید. اعظم خانم نو عروس " عباس آقا " بود و چه زندگی شیرینی داشتند آدم حظّ میکرد.
ـــ اوا خانم صابری غصه ی چی رو میخوری؟ اگه پارچه تو خونه داری عباس آقا شب براشون پیراهن می دوزه
برق شادی در چشمان مادرم ظاهر شد، " آره یک یخدان بزرگ دارم که پراز پارچه ی نبریده ست".
عباس آقا سر شب از مغازه به خانه آمد ، با اعظم خانم آمدند و توی ایوان نشستند مادرم چرخ خیاطی " مارشال " اش را آورد و گذاشت جلوی عباس آقا. پارچه ها را هم.
هر وقت این چرخ خیاطی می آمد وسط از مادرم می پرسیدم مامان چند ساله چرخ خیاطی خریدی؟ می گفت همسال توئه.
آخر روی چرخ خیاطی نوشته بود «سی سال ضمانت» و من به تمام شدن این تاریخ تضمین فکر میکردم!
عباس آقا خیلی زود دو پیراهن خوشگل برای من و خواهر بزرگترم دوخت.
شام را با هم خوردیم و با هم گفتیم و خندیدیم و صفحه گوش کردیم و البته ما دو تا هم نو نوار شدیم. انگار نه انگار که فردا مسافریم و هزار کار داریم ، دلشوره و استرس آنروزها معنا نداشت شاید هم داشت اما کمرنگ بود خیلی کمرنگ!
" عباس آقا " خانه ساخت و از خانه ی ما رفت ، چهار برادر بودند که سه تای آنها در فواصل مختلف در حیاط ما خانه داشتند و تا وقتی خانه نمی ساختند از پیش ما نمی رفتند. چه آسان بود آشیانه ساختن آنروزها! هر کدام کمتر از یک سال در خانه ی ما نشستند.
می خواهم به " اراک " بروم ،یک قواره پارچه با خودم می برم و می گردم تا " عباس آقا " را پیدا کنم و به او بگویم می خواهم پیراهنی برایم بدوزی که وقتی می پوشمش هر نوایی برایم شادی آفرین باشد، هر نوایی!
شاه ماهیها : پروا

این ترانه را هدیه می کنم به عزیزم " مارکو ".