جنگ... صدام ... اعدام

" دنی " عزیزم و خواهرم و همسرش رفتند و چقدر جای‌شان خالی‌ست.
چند روزی از وبلاگ‌شهر دور بودم فقط گاه گاهی سرک می‌کشیدم اما از خبرها به نوعی مطلع می‌شدم.
دلم می‌خواهد به چند مطلب اشاره کنم اما خیلی طولانی می‌شود و پست‌های طولانی شما عزیزان را خسته می‌کند. سعی می‌کنم در هر پستی به یک مطلب بپردازم،همان مطالبی که این چند روز اخیر شاهدش بودیم و دیدیم و خواندیم و شنیدیم. هر چند که این پست هم طولانی خواهد شد سابقه‌ی خودم را خوب می‌دانم! اما خواهش می‌کنم اگر حوصله نداشتید تمام پست را بخوانید چند خط آخرش را بخوانید
.
اعدام صدام حسین و بازتاب آن.

عکس العمل‌ها متفاوت بود، و هرکسی از دریچه‌ی دید خودش به قضیه نگاه کرد. دلم می‌خواهد کمی به عقب برگردم به سال‌های جنگ که همه‌مان به نوعی با مشکلاتش دست و پنجه نرم می کردیم.
یادم نمی آید چه سالی بود اما شب عید بود و همه در اراک مهمان خواهرم بودیم. زمان تحویل سال فردای آن شب حدود ساعت یک ظهر بود. همه‌ی افراد خانواده‌مان دور هم جمع بودیم.
بعد از شام بود که هواپیماهای عراقی آمدند و چند منزل مسکونی ( تقریبا" نزدیک به منزل خواهرم ) را بمباران کردند وحشت و سیاهی شهر را فراگرفته بود اما در دل تاریکی خیلی ها دوان دوان به محل حادثه می‌دویدند. یکی خواهرش در آن خیابان بود یکی مادرش ... هر کس که عزیزی داشت می دوید اصلا" معلوم نبود کدام خیابان ها و کدام منازل بمباران شده...
به پیشنهاد خواهرم آن‌شب همه با هم در زیر زمین خانه‌ی خواهرم خوابیدیم و هیچ‌کس به خانه‌اش نرفت و می‌گفتیم اگر قرار است اتفاقی ببافتد خوب است همه با هم باشیم.
... خوابیدیم و فردای آن شب همه با هم به طرف منزل پدری راه افتادیم که سر ظهر و موقع تحویل سال آن‌جا باشیم.
نزدیکی‌های محله‌ی پدرم که رسیدیم خیابان حالت عادی نداشت و پلیس مرتب تذکر می‌داد آقا حرکت کن، خانم حرکت کن.
کمی که جلوتر رفتیم صحنه‌ای دیدیم که دل آدمی را به درد می‌آورد. تعداد زیادی " عراقی " مرد و زن و کودک درآن‌سوی خیابان در حرکت بودند. همه بی‌حس وحال، همه بی رمق ،با چهره‌های زرد و لباس‌های نامناسب برای آن هوای سوزدار. لباس ها پوشیده از خاک، پاهایشان را روی زمین می‌کشیدند از بس که ناتوان و خسته بودند، خدا می‌داند لابد همه‌شان هم داغدار و یا عزیزی را گم کرده بودند. چند نفر ایرانی هم این افراد را اسکورت می‌کردند. نمی‌دانم پای پیاده به کجا می بردنشان،ما فقط دقیقه‌ای شاهد بودیم اما هر چه بود صحنه‌ای بود که تا عمر دارم از خاطر نمی‌برم .
من که همیشه زبانم بلای جانم است نتوانستم سکوت کنم و رو به پلیسی که مرتب تذکر می داد حرکت کن کردم و گفتم :
آخه این زن و بچه ها ،اسیر کردن داشته!؟
پلیس گفت حرف زیادی نزن حرکت کن. حرکت کردیم و سعی کردیم حرف زیادی نزنیم چون باعث راه بندان می‌شدیم. بعد فهمیدیم که آنان اسیر نبودند، از آوارگان ( فکر کنم حلبچه ) بودند که به ایران منتقل‌شان کرده بودند. هیچ‌وقت نگاه پر حسرت آن زن از یادم نمی رود که ما را توی ماشین نگاه می کرد.
به خانه آمدیم و یادمان رفت قرار است سال تحویل شود و همه با هم پیرامون این موضوع صحبت می‌کردیم و برای صدام حکم صادر می‌کردیم.
و حرف‌مان این بود که صدامی که حتی با هم‌‌وطن خودش چنین رفتاری می‌کند چگونه باید مجازات شود. هرکسی نظری می داد ...
من گفتم گلوله و اعدام کم است اگر صدام گیر من بیافتد یک گودال قیر داغ درست می‌کنم و از نوک انگشتان پایش آهسته آهسته در قیر داغ فرو می‌کنم. بعد بحث به شوخی کشیده شد و این‌که چگونه من صدام را با آن هیکل بلند می‌کنم و در قیر داغ فرو می‌کنم ...
اتفاقا" روزی که خبر اعدام صدام را شنیدیم اینجا همه دور هم جمع بودیم. همه‌مان از شنیدن این خبر تکان خوردیم و سعی کردیم هر کدام به گونه‌ای از اطاق بیرون برویم تا صحنه‌ی اعدام را نبینیم.
این احساس را زمانی هم که صدام دستگیر شد داشتم نه بخاطر دستگیر شدنش! بخاطر وضع فلاکت باری که داشت، او می توانست از " آدم " بودن خود استفاده کند و بشود اشرف مخلوقات.
حقیقتش را بخواهید فکر می‌کردم که در مورد اعدام صدام تنها من چنین احساسی داشتم به قول دوستی با خودم فکر می کردم آیا من بیمار هستم؟ من تعادل روحی ندارم؟ اما حالا که مطالب دوستان را می‌خوانم می‌بینم خیلی‌ها همین حس من‌را داشتند.
اما یک نکته را دوست دارم اضافه کنم و آن هم این‌که آن‌جا که " اکبر گنجی " می گوید" ببخش و فراموش نکن" و بخاطر این حرف خیلی ها دورش خط کشیدندمنظورش همین بود!
بله! همین!
ما مردمان با عاطفه‌ای هستیم آنقدر عاطفی که از اعدام شدن کسی قلب‌مان می‌لرزد که مملکت‌مان را به خاک و خون کشید پس چگونه است که با این سخن " گنجی " مخالفیم!؟
این بحث نیاز به توضیحات بیشتری دارد اما با این جمله ختم می کنم :
" گنجی " تا آخر خط را خوانده بود و این جمله‌ی فیلسوفانه را گفته بود، و چنان شد که برخی خونش را مباح دانستند! " مطمئنا"
همه‌ی ما روزی خواهیم بخشید گر چه فراموش نمی‌کنیم.

××××

و ترانه‌ی امشب را به نازنین " ناز خاتون " هدیه می کنم .
بذار توی کتاب کهنه‌ی عشق یه قصه هم از من و تو بمونه
من هر چه ترانه هدیه می‌کنم همچنان هفتاد هشتاد تا عقب هستم و باور کنید یکی از دغدغه های وبلاگی‌ام این است که هدیه به دوستان دیر شد! همچنان که برای کامنت‌هاتان شرمنده ام می کنید بی دریغ بی توقع پاسخ
از همه‌تان ممنونم که همین‌جور که هستم قبولم می‌کنید

همین‌جا از دو نازنین " خورشید خانم " و" زیتون " عذرخواهی می‌کنم که در بازی یلدا از من دعوت کرده بودند و من متوجه نشده بودم ،من فقط کسانی که برایم کامنت گذاشته بودند را دیدم.
و همچنین از چندین بلاگر خوبی که دوست داشتم دعوتشان کنم اما فرصت زیادی نداشتم تا لینک دهم و دعوت کنم همان پست را هم با عجله و تند تند نوشتم.
دوست دیگری بازی یلدایی بلاگرها را در یک وبلاگ جمع آوری کرده دوست داشتید سر بزنید