زدم به سیم آخر / بازی یلدایی

دوستانی من را به این بازی زیبای یلدا دعوت کردند
در پست قبل نوشتم که فعلا" فرصت ندارم سورئالیست عزیز برایم نوشت که :
اما خوب ما منتظر می مونیم شما رازهای نهانتون رو بر ملا کنید.
خیلی به رگ غیرت من برخورد که علی با صفا آمد و بلافاصله با لهجه ی شیرین شیرازی نوشت :
وووی خواهر روم سیاه مگه چیز دیگم از شمو مونده که کسی ندونه
آره علی جان خیلی چیزا مونده! دهه! فکر کردی!؟
هنوز نگفتم نخود لوبیاهای خونمون چندتاست
در آینده خواهم گفت

اولین اعتراف من اینکه :

مسعود نوین فرح بخش که سایت رادیو گلها را راه انداخته شوهر خواهر من هست که این روزها میزبانشان هستم.

اعتراف دوم اینکه بی گواهینامه نشستن پشت ماشین در خانواده ی ما موروثی هست. آن زمان که جریمه ی بدون گواهینامه رانندگی کردن شلاق خوردن بود من بیش از دو سال بدون گواهینامه رانندگی کردم و هیچوقت گیر نیافتادم و الآن حدود سیزده سال است که گواهینامه ی من اعتبار ندارد و تنبلی می کنم بروم و گواهینامه ی جدید را بگیرم هنوز هم گیر نیافتادم اما فکر کنم فردا پس فردا پلیس خبر شود و کار ما تمام
اعتراف سومم اینکه زمانی که قرار بود شناسنامه ام عکس دار شود اوایل انقلاب رفتم عکس مثلا" با حجاب انداختم و به خیال خودم خواستم کلاه سرشان بگذارم اما گفتند خانم برو روسریتو درست کن این چیه!؟
اعتراف می کنم که گاه نا خواسته بدون آنکه بفهمم پشت فرمان روسری از سرم می افتد اما هیچ تذکری نمی شنوم چون این موهای سفید را کسی دید نمی زند
اعتراف می کنم این عکسم را خیلی دوست دارم نه بخاطر خود عکس بلکه به این خاطر که خانم شکوه میرزادگی تحت تاثیر دیدن این عکس این شعر زیبا را برایم سرود. خانم میرزادگی تنها کسی بود که برای من شعر گفت. آخ که چقدر دوست دارم پز این شعر را بدهم

اعتراف می کنم که حدود یک سال است در وبلاگ خودم منتظر کسی هستم که با نام یک دوست می شناسمش. منتظرم شاید روزی برایم نامه ای بدهد... شاید روزی خودم در وبلاگم نامه ای خصوصی برای او بنویسم چون آدرسی از او ندارم.
من خیلی دیر به بازی رسیدم و اگر از اول کار بودم چندین نفر را دعوت می کردم و کار به قاعده و قانون این کار زیبا نداشتم اما
از قافله عقب مانده ام و بسیاری از دوستان نوشتند.

پ.ن لینک شعر خانم میرزادگی تغییر کرده
اینجاست

از اولین کسی که دعوت می کنم در این بازی با ما همراه شود عباس معروفی ست.
عباس جان روزی برایت نوشتم با عصا می کوبم به در خانه تان اما اگر تا چند روز دیگر دعوتم را نپذیری با چماق میام گفته باشم
از شهلا شرف دعوت می کنم که برایمان بنویسد. راستی یادم رفت بگویم چند ماه قبل شهلا که به ایران آمده بود با هم دیداری داشتیم که به من خیلی خوش گذشت.
از نویسنده ی وبلاگ جلوه ی صبح دعوت می کنم برایمان بنویسد.
از نویسنده ی وبلاگ به سادگی دعوت می کنم . خوب نشستی کنار و بی سر و صدا کار خودت را می کنی پاشو بیا در این بازی همراه شو
از روشینای عزیزم دعوت می کنم که می دانم این روزها داغ رفتن ناصر عبداللهی ویرانش کرده. روشینا جان وقتی خبر را خواندیم من و خواهرم بعد از لحظاتی که بهت زده شده بودیم دیوانه وار اشک ریختیم
ناصر خیلی زود رفت افسوس
از فروغ نازنین دعوت می کنم که زیبا می نویسد و مهربان است.
این ترانه را هم به همه ی دوستان عزیزم هدیه می کنم .
اعتراف می کنم که خیط شدن و کنفتی بد دردیه چون همزمان که داشتم این پست را می نوشتم عباس معروفی اعترافاتش را نوشت
دوستانی که من را به این بازی دعوت کرده بودند
نازنین شهلا ،الهه مهر
نازنین مریم مهتدی ،صفحه ی سیزده
نازنین پوپک صابری ،گلنسا
نازنین بی تا،خانم حنا
اروند درویش عزیز و دوست داشتنی
کاپیتان عزیز ، میداف
دختر همسایه ی نازنین
شبگرد عزیز
صدف فراهانی نازنین دختر ماه خودم
کریسمس بر همه ی شما مبارک
و این هم اعترافات همه ی بلاگر ها