ویگن... سرود زندگی سر کن دلم تنگه دلم تنگه !

نسل ما خوب بخاطر دارند که با آهنگ لالایی ویگن به خواب می رفتیم. حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب، زمانی که داستان شب به پایان می رسد و ویگن یکی از زیباترین لالایی ها را می خواند.

شعر این ترانه را «کارو» برادرش سروده بود. «کارو» شاعری شهیر بود مجموعه اشعارش در کتاب «شکست سکوت» به چاپ رسیده بود . یادم می آید زمانی ویگن مهمان شوی تلویزیونی «فریدون فرخزاد» بود و فرخزاد گفت :زمانی بود که می گفتند این ویگن که می بینید برادر همان «کارو»ی معروف است و حالا همه می گویند «کارو» برادر همین ویگن است.

ده دوازده ساله بودم که ویگن از ایران به امریکا رفت. اما آنزمان اینچنین نبود که هنرمندی وقتی از ایران می رود دیگر رنگ وطن را نمی بیند،اصلا" غیبتش را احساس نکردیم چون خانه و زندگی اش در امریکا بود و فعالیت هنری اش همچنان در ایران پا برجا.
همان اوایل که ویگن از ایران رفته بود سریال امریکایی مشهور و پر طرفداری از تلویزیون پخش می شد با نام « بالاتر از خطر » همان وقتها بود که روزی مجلات نوشتند ویگن در سریال « بالاتر از خطر » نقش بازی کرده ، بعد از چند روز انتظار او را در آن سریال دیدیم البته نقش کوتاه بود اما برای ما جالب توجه .

براستی که نام سلطان برازنده اش بود و هست. همیشه با این نام معرفی اش می کردند « ویگن سلطان جاز ایران ».
روزی از خاطره ی نوجوانی اش می گفت و اولین گیتاری که خریده بود. می گفت با پول هایی که عمه و عمو وخاله و دایی به من دادند توانستم گیتار بخرم( خوب بیاد ندارم ۴۵ ریال یا ۴۵ تومان) اما هر چه بود افراد خانواده و فامیل که عشق وافر ویگن رابه این ساز احساس کرده بودند بدین شکل آرزوی او را برآورده کرده بودند.
هیچگاه نتوانستم از بین ترانه های ویگن بهترین را انتخاب کنم بیشتر ترانه هایش را دوست دارم ،دوست دارم کدام است! شیفته ی صدای اویم!
خصوصیات اخلاقی یک هنرمند تاثیر بسزایی در محبوبیت او دارد و ویگن بنظر من به عنوان یک خواننده بسیاری از خصوصیات والای انسانی را داشت که جاودانه شد. علاوه بر احساس زیبا و سواد موسیقی و صدای گرمی که داشت متانت و وقارش مردمی بودنش، بی ادعا بودن در عین حال قدر خود دانستنش آقایی اش باعث شد که چنان محبوب شود و چنین در یادها بماند.
یکی از آرزوهای من این بود که ویگن را ببینم...
و بزرگترین آرزوی ویگن این بود که روزی در میدان شهیاد برای مردم برنامه اجرا کند، کاری که سالهای پیش از انقلاب می کرد و گاه روزهای تعطیل برای مردم کوچه و خیابان برنامه اجرا می کرد مخصوصا" برای مردم جنوب شهر که توانایی رفتن به کاباره ها و دیدن برنامه های وی را نداشتند.

همانزمان که ویگن از ایران رفت روزی ترانه ای از رادیو پخش شد وقتی تمام شد با حالتی کودکانه آه کشیدم و گفتم کاش می شد هر روز و هر شب این ترانه را از رادیو بشنوم . برادرم از خانه بیرون رفت و ساعتی بعد صفحه ی آن ترانه را آورد و بدستم داد گفت گوش کن تا سیر بشی...
امشب به یاد برادرم ، به یاد ویگن ، زمزمه می کنم آن ترانه را:
روم دور از دیارم به دریاها بمیرم روم داد دلم را از ماهیها بگیرم

نظرات