خاطره ای از "این آهن پاره ها"!

دیروز که خبر حادثه ی هواپیما در مشهد را خواندم، خاطره ای برایم تداعی شد خاطره ای از چندین سال پیش ، در باره ی سفر با یکی از این آهن پاره ها!
اما ابتدا به بازماندگان این حادثه تسلیت می گویم همان کاری که رئیس جمهور و بقیه می کنند! بدون هیچ عذاب وجدانی بدون هیچ راه چاره ای و با کمال پر رویی ادامه می دهند ... تا چه وقت نوبت کدام ما باشد!

یادتان هست اول انقلاب با کمال افتخار اعلام شد « ما آهن پاره های شما را نمی خواهیم » اما اعلام نشد که از همان آهن پاره های قدیمی اینقدر استفاده می کنیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم تا جانتان در بیاید و هردمبیلی انقلاب نکنید!

سوار هواپیما شدیم ،سفر تفریحی نبود ، تجاری هم نبود ، مقصد جزیره ی کیش ، باید می رفتیم . آن زمان جزیره ی کیش مانند حالا نبود حداکثر ۶/۷ مجتمع تجاری بیشتر نداشت باقی همه بیابان بود. نه این که منازل مسکونی نباشد ،بود اما متعلق بود به افراد بومی ِ آنجا و تعداد کمی خانه های ویلایی متعلق به چند شرکت. باقی همه بیابان بود.اگر می خواستی از این مجتمع خرید تامجتمع بعدی بروی حتما" باید از تاکسی و مینی بوس استفاده می کردی و از خیابان هایی می گذشتی که در دل بیابان ساخته شده بود . تعداد همین وسیله های نقلیه هم بسیار کم بود. طبیعت کیش بسیار بکر بود و دست نخورده به گونه ای که هنگام عبور از خیابان ها براحتی می توانستی گاه دویدن آهو ها را در جنگل تُنُک و خلوت ِ جزیره ببنی. و البته کاخ و کازینوی متعلق به شاه سر جایش محفوظ بود که آنها هم تبدیل به مجتمع تجاری شدند. فصلی بود که بومیان آنجا می گفتند اگر دقایقی کنار آب بایستی می توانی شاهد عبور گلّه ای ِ کوسه ها باشی. و چه زیبا اما خوفناک بود دیدن آن صحنه !
داشتم از پرواز آنروز می گفتم. سوار یک هواپیمای ۷۴۷ شدیم بزرگ و جادار با تعداد زیادی مسافر از تهران به مقصد کیش.
بار اولم نبود که به جزیره ی کیش می رفتم برای همین در آنروز احساس کردم نشستن هواپیما خیلی غیر عادی به نظر می رسد! معمولا" همیشه هواپیما یک دور ،دور جزیره می چرخید و بعد روی باند فرود می آمد اما آنروز دیدم هواپیما یک دور چرخید ننشست دو دور چرخید سه دور ... قصد فرود آمدن نداشت انگار! کسانی که کنار پنجره بودند کم کم به غیر عادی بودن وضعیت پی بردند و پچ پچ و کم کم ولوله بین مسافرین. تعدادی هراسان بودند و از جایشان بلند می شدن و سرک می کشیدند و بلافاصله توسط مهماندار تذکر می شنیدند که برخاستن شما از روی صندلی کاری ست غیر اصولی . کم کم به جایی رسد که همه کار غیر اصولی انجام می دادند! آرام و قرار نداشتند من و دخترم و پدرش سرجایمان نشسته بودیم و من سعی می کردم با صحبت هایی که برای دخترم جذاب است حواس او را پرت کنم او هم ترسیده بود و هم خونسردی مرا که می دید تا حدی موضوع را جدی نمی گرفت و به صحبت کردن با من رغبت نشان می داد در حین صحبت به او می گفتم که مطمئن باش هیچ اتفاق خاصی نمی افتد و بهتر است اصلا" به این موضوع فکر نکنیم.
و هواپیما همچنان مشغول دور زدن بود تا یکباره دیدیم هواپیما اوج گرفت و باز در دل ابرها راه را ادامه داد. وسط آسمان ما از کجا بدانیم کجا میرفت!؟ دقایقی بعد کمک خلبان آمد و از مردم عذر خواهی کرد و توضیح داد که چرخ های هواپیما باز نمی شود و باز با حالتی که سعی داشت مسافرین را دلداری دهد توضیح داد که این مشکل غیر قابل حلی نیست و ما براحتی می توانیم بدون چرخ هواپیما را روی باند متوقف کنیم اما به دلیل آنکه امکانات فرودگاه جزیره کم است اگر این هواپیما در اینجا بنشیند دیگر برای همیشه اینجا می ماند اما در تهران یا شیراز و اصفهان می شود همین هواپیما را به سرعت تعمیر کرد و...
هواپیما دوباره به مقصد تهران بازگشت اما دلهره و تشویش ِ نشستن این هواپیما مسافران را راحت نمی گذاشت. کم کم کوهها و ساختمان های مرتفع تهران دیده می شد و اینجای کار بود که همه وحشت زده بودند . پشت سر ما خانمی حدود ۷۰ ساله نشسته بود که از ابتدا بد جور ترسیده بود و نمی توانست ترسش را بروز ندهد. بنده خدا چند دقیقه یک بار می زد روی شانه ی من که خانم ترا خدا صلوات بفرست و من هم می گفتم چشم می فرستم . اما زمانی که دیدم این خانم بد جور دلهره در دل این و آن می اندازد آرام به او گفتم خانم جان اینقدر نگران نباش یا همه با هم نجات پیدا می کنیم یا همه با هم از بین می رویم ، کاری نکن سکته کنی پیش از اینکه اتفاقی بیافتد. زد زیر گریه که فکر می کنی برای خودم ناراحتم ؟ دخترم و سه تا از نوه هام اینجا کنارم نشستن چطور آرام باشم !؟
هواپیما به اطراف مهر آباد که رسید باز دیدیم می چرخد و می چرخد، می گفتند مسئولین فنی هواپیما مشغول به کار هستند بلکه بتوانند مشکل را برطرف کنند کم کم سوخت هواپیما هم رو به اتمام بود ،البته این مشکل بزرگی نبود چون هواپیما در هوا هم می تواند سوخت گیری کند و خلبان مخصوصا" می خواست که سوخت هواپیما تمام شود تا در موقع نشستن باک منفجر نشود. بعد از چند بار چرخیدن اعلام شد که هیچ نگران نباشید کمربندها محکم باشد و بی حرکت روی صندلی ها بنشینید هواپیما آماده ی فرود است. ما همه سر جایمان نشسته بودیم اما بنده خدا مهماندار هواپیما به خاطر روحیه ی ما ایستاده بود و برایمان سخنرانی می کرد و می گفت:
هم اکنون در فرودگاه همه آماده باش هستند و می شود با ریختن " کف " روی باند و توسط تورهایی که جلوی دماغه ی هواپیما می گیرند از حادثه جلوگیری کرد البته تکان ها شدید خواهد بود که باید خونسرد باشید ... ادامه دارد ...

این ترانه را تقدیم می کنم به نازنین " آزاده کیمیایی "
دلم می خواست دریا بودم

یک سری فیلتر شکن عالی برای دوستان دارم که از طرف نوزدهمین آینه کمیته مبارزه با سانسور در ایران فرستاده شده . به گفته ی دوستمان هیچ مسئله ای نیست که این فیلتر شکن ها در وبلاگ ها هم اعلام شود چرا که این جوانان عزیز بطور مستمر فیلتر شکن در اختیار ما قرار می دهند . هرفیلتر شکنی فیلتر شود باز به جای آن فیلتر شکن های جدیدی می سازند. من به سهم خودم از این عزیزان تشکر می کنم و از دوستان هم درخواست می کنم این فیلتر شکن ها را به دیگران برسانند.
اگر لینک اول باز نشد به همان لینک نوزدهمین آینه کمیته مبارزه با سانسور در ایران مراجعه کنید.