ای خدا به کی بگم؟...

یادت می آید روز رفتنت را ؟ تو می دیدی ؟! تو می شنیدی ؟! تو هم دیوانگی هایم را شاهد بودی ؟ سر و پای برهنه دور آمبولانس می دویدم و نعره می کشیدم: ولم کنید می خوام دورش بگردم ، دورش بگردم ، دورش بگردم . چند بار دورت گشتم و تو قربانی قبول نکردی ؟ای بی انصاف، ای بی انصاف ، ای بی انصاف.

زمانی به خود آمدم که برادرها بازوهایم را گرفته بودند و فریاد می زدند میـــــــــــــــــــــــــــــنو ؟ چکار می کنی ؟ یه نگاهی به پدر مادر پیرت بنداز !

پدر را دیدم که خاموش و بی صدا اشک می ریخت و رو به من می گفت : مینو بابام ، بیقراری نکن ، عمرش کوتاه بود ، با خدا که نمی شه جنگید .

مادرم را دیدم که یک شبه پشتش خمیده شده بود و شیون کنان التماس می کرد مینو اینجوری نکن به دو برادرت رحم کن .

از آن لحظه خاموش شدم ، خفه شدم ، سنگ صبور پدر مادر داغدیده ام شدم و سرشان را روی سینه گذاشتم و در گوششان دروغ زمزمه کردم .
نمی خواستم اینجا برایت بنویسم ،برای دل خواهر کوچیکه که " ناناز " تو بود ، می ترسیدم بیاد و بخونه و بیقراری کنه اما امروز هق هقش را شنیدم از فرسنگها فرسنگ ، گویی همین الآن تو را می برن ." ناناز "تو از همه مان بیقرار تره ، کوچک که بود آویزان دستهایت می شد و می خواست برایش سنتور بزنی و خواهر ناز کوچولو را بخوانی و تو " ناناز " را روی پایت می نشاندی و می نواختی و می خواندی ... چشماتو از ترس نبند گریه نکن بازم بخند ، داداش کنارت می مونه ...

من فدای سوز سازت ، کجا رفتی؟ من پیشمرگ صدای قشنگت کجا رفتی ؟ من قربانی دل سوخته ی تو کجا رفتی ؟ کجا ؟

چقدر شبیه هم بودیم ، این را همه می گفتند . سرنوشت مان هم! هر دو سوخته دل .

من دردهایم را فریاد می زنم اما تو اینجور نبودی ، همه را توی دل زدی و دق مرگ شدی .

راستی چرا روزهای آخر با من اینطوری شده بودی؟ می خواستی جگرم را بسوزانی ؟ تو که هیچوقت سرت را روی زانوی خواهر نمی گذاشتی ، پس چرا آنروز؟...

سرت روی پایم و موهای جو گندمی قشنگت را چنگ می زدم ، توی تب می سوختی و دم نمی زدی و فقط آه می کشیدی ، اما چرا آه کشیدن هایت را نیمه در سینه حبس می کردی ؟

جای خالی تو ... وقتی به خانه ام می آمدی برایت مهیا می کردم ، دو سه تا بالش که به آن تکیه بدی ، اینجوری دوست داشتی ... چند جلد کتاب و عینکت را کنارت می گذاشتی و می گفتی مینو جان برام یه زیر سیگاری بزرگ بیار با یک استکان چای ... چه بی توقع بودی تو ...

امروز شد ۴ سال ...

۴ ساله که رفیق ندارم ، ۴ ساله که محرم ندارم ، ۴ ساله که هیچی ندارم ،هیچی هیچی هیچی .
امروز می خواهم با تو خلوت کنم ، درها را می بندم و نعره می کشم و به یادت ترانه ای را هوار می کنم. آن را که تو زیاد زمزمه می کردی .

تو زمزمه می کردی اما من فریاد می کشم فغان می کنم شاید بشنوی شاید بخوانی ...

چرا هیچکس نمی خواد حرفامو باور بکنه ؟ بار این تنهایی رو برام سبکتر بکنه