برای دُر دانه ام

برای تو می نویسم یگانه ی من .

برای تو که از روزی که چشم باز کردی و خودت را شناختی دانستی باید با موجودی کنار بیایی که نام سنگین" مادر "را به دوش می کشد.

آه که چه زود خودت را شناختی کودک من !خیلی زود !

برای تو که تنها مونس تنهایی ام بودی !

وه که چه مونس و همدمی بودی کودک ناز من .

برای تو که خنده ها و گریه هایت هستی ام را متلاطم می کرد ، می کند.

برای تو که حتی گریستن هایت را ثبت می کردم آنگاه در آغوشت می کشیدم اشکهایت را با گونه هایم پاک می کردم غافل از آنکه اشکهایمان در هم آمیخته و تو زود بغضت را در گلو حبس می کردی و به چشمانم خیره می شدی.

برای تو که گرمی نگاه معشوق را در نگاه تو خلاصه کردم .

وه که چه سوزنده بود !

به قمار بازی می مانم که از شوق بردن سر از پا نمی شناسد .

برای تو که خیلی زود رفیقم شدی خیلی زود .

دوست دارم زیباترین را برایت بنویسم .

که درخور تو یگانه ام باشد اما،

می دانم که می فهمی ام می پذیری ام آنگونه که تا به حال پذیرفته ای .

برای تو می نویسم که از داشتنت به خود می بالم.

برای تو می نویسم که از کودکیت تشنه ی دانستن بودی و افسوس می خورم چرا تو در دامان من ؟!

چرا؟!

اکنون که چون جوانه ای در کنار یک شاخه ی خشک و بی بر ، به بار نشسته ای .

می خواستم موفقیت این روزهایت را تبریک بگویم اما ، اندیشه ی والایت را مبارک باد می گویم چرا که اندیشه ات متعلق به امروز و دیروز نیست . که پی به ارزش خود بردی و تفکر و اندیشه ات را به فروش نگذاشتی . تنها به هدفت نگریستی و از مرزها عبور کردی .

اکنون روزهایی را به یاد می آورم که از من قول می گرفتی ، با شیرین زبانی هایت به من می گفتی غذا می خورم به شرطی که برایم کتاب بخوانی .

و زمانی که در آغوشت می کشیدم و کتاب را صفحه به صفحه ورق می زدم و برایت می خواندم و اگر صفحه ای را جا می انداختم با شتاب کتاب را می گرفتی و ورق می زدی و می گفتی :

اوناشو نخوندی اوناشو نخوندی !

تمام کتاب هایت را از حفظ بودی پیش از آنکه خواندن و نوشتن بیاموزی .

به یاد می آورم نوجوان بودی و گفتی الگوی من ، دایی ... بود . و او لبخند زنان در آغوشت گرفت و گفت : جوجه م از من آدم تر پیدا نکردی الگو ت بشه !

افسوس که او نیست این روزهایت را ببیند، افسوس !

نتوانستم آنگونه که باید برایت بنویسم ، وام می گیرم :

وام ،از دو عزیزی که دوستشان داری که دوستشان دارم .