خاطره ای از زنده یاد منوچهر نوذری

خبر در گذشت منوچهر نوذری در هیاهوی حادثه ای تلخ ...
با شنیدن خبر سقوط هواپیما حال و هوای همهء ما جور دیگری ست.
با این که به اینگونه حوادث تلخ عادت کرده ایم اما!
مگر دل از سنگ باشد که بتوان بی تفاوت از کنار این وقایع جانسوز گذشت .
با این که حوصلهء هیچ کاری را ندارم اما گفتم به یاد منوچهر نوذری هم چند خطی بنویسم .

خاطره ای از ایشان دارم مربوط به چند سال پیش.
فکر می کنم سال ۶۸ بود .
آن زمان ساکن اصفهان بودیم .
گروه" صبح جمعه با شما" که همان گروه نوذری و همکارانشان بود برای اجرای برنامه به اصفهان آمده بودند.
روز نیمهء شعبان بود که بلیط این برنامه را تهیه کریم و به "خانهء کارگر "واقع در خیابان چهارباغ بالا اصفهان رفتیم.
تعداد افراد گروهشان خیلی زیاد بود .
منوچهر نوذری و پریچهر بهروان مجریان برنامه بودند.
برنامه ای که اجرا می شد همان برنامه رادیویی صبح جمعه بود با این تفاوت که روی "سن " برای تماشاچیان اجرا می شد.
کاظمی ( خواننده ) به همراه ارکسترش برنامه ای اجرا کردند و پس از آن منوچهر نوذری و بهروان گفتند که می خواهیم مسابقه ای داشته باشیم و از تماشاچیان دعوت می کنیم تا در مسابقه شرکت کنند .

نوذری گفت : چون نیمهء شعبان است ، به نیت امام دوازدهم ،از آقایانی که شماره سمت راست بلیط شان ۱۲ هست دعوت می کنیم که تشریف بیاورند.
گروهی از خانمهای اصفهانی شروع کردند به غر زدن که پس ما خانمها چی؟!
بلیط دخترم شمارهء ۱۲ بود ، پدرش بلیط را گرفت و رفت روی سن.
۷/۸ تایی مرد جمع شدند و مسابقه آغاز شد.
یکی یکی باختند و رفتند نشستند ، پدر دخترم جایزهء مسابقه را برد!
یک شیشه عسل ! و یک حوالهء دریافت ضبط صوت ( باید از نمایندگی تحویل می گرفت ).
عسل و حواله را گرفت و آمد نشست.
برنامه با موسیقی ادامه پیدا کرد و سپس نوذری گفت :
از خانم هایی که شماره سمت راست بلیط شان ۱۲ هست دعوت می کنیم تا در مسابقه شرکت کنند.
من هم بلافاصله بلیط پدر دخترم را که همان بلیط دخترم باشد :)) را گرفتم و سریع رفتم روی سن.
هر چه ایستادم هیچکس دیگر روی سن نمی آمد.
نوذری هم مرتب می گفت : پس خانمها چرا شرکت نمی کنید؟ یعنی جایزه این خانم را بدهیم برود؟ هیچ رقیبی برای ایشان نیست؟
من آرام نزدیک گوش نوذری ،گفتم هر چه شماره ۱۲ بود آقایان گرفتند و آمدند بالا بلیط شماره ۱۲ باقی نمانده!
نوذری چشمهاش را ریز کرد و نگاهم کرد و گفت الحق که اصفهانی هستی ! گفتم اراکیم !! خندید و گفت اوه اوه اوه دیگه بد تر!
سپس اعلام کرد که اشتباهی صورت گرفته و درست نیست این خانم را برگردانیم ! خانم ها می توانند بلیط همراهانشان را بگیرند و در مسابقه شرکت کنند .
آمدند، حالا بماند که کم مانده بود اعتراض های مردم برنامه را به هم بریزد ، نوذری سر و ته قضیه را جفت و جور کرد و مسابقه آغاز شد.
یکی یکی خانمها می باختند و می رفتند می نشستند ...
یادم هست آخرین مرحلهء مسابقه به این شکل بود که از من پرسید یک حرف از حروف الفبا را نام ببر !

من هم گفتم: " ق "
بهروان تند و تند از من سوال می کرد و باید سریع پاسخ می دادم .
هر سوالی که می پرسید باید کلمه با حرف " ق " شروع می شد :
نامت چیست؟ گفتم " قلی "
چه غذایی ....: قورمه سبزی
با چه وسیله ای شکار می کنی ؟... قیچی .
...
من و بهروان تند و تند می گفتیم و نوذری هم سعی داشت من را به شکلی دستپاچه کند ، این شگرد مسابقه بود.
بالاخره مسابقه را بردم و جایزه هم یک روسری و یک حوالهء چرخ گوشت.
آمدم نشستم اما خدا روز بد نصیب هیچ کافری نکند.
تمام تما شاچی ها علیه ما شده بودند و غر غر می کردند.
وقتی برنامه به پایان رسید از درب خروجی که خارج می شدیم فحش و نفرین بود که حوالهء ما می شد.

این بود خاطره ای که من از این زنده یاد داشتم .روحش شاد .