فرح شریعت: با تمام قدرت به بیماران ساکن ایران کمک خواهم کرد

گفت‌و‌گو با فرح شریعت، موسس بنیاد «ای‌ال‌اس» در هلند

فرح شریعت، شیرزن ایرانی که بیش از ۲۵ سال است ساکن هلند است؛ به‌تازه‌گی بنیادی تاسیس کرده است که هدف از تاسیس این بنیاد کمک به هم‌وطنان‌اش در ایران است، هم‌وطنانی که مبتلا به بیماری «ای‌ال‌اس» هستند.
فرح شریعت و دختران‌اش با وجود مشکلات زیادی که به‌دلیل مبتلاشدن همسرش به بیماری ای‌ال‌اس دارند به این فکر افتاده‌اند تا بیماران ساکن ایران را از نظر تجهیزات و داروهایی که برای این نوع بیماری نیاز است تامین کنند.

با خانم فرح شریعت گفت‌وگوی تلفنی پیرامون این بنیاد و چگونگی فعالیت آن داشتم و ابتدا از ایشان خواستم درباره‌ی بیماری ای‌ال‌اس اطلاعاتی به ما بدهند.

این برنامه را این‌جا بشنوید، این‌جا بخوانید

نسرین بهجتی: من یک زنم

من یک زنم .. مثل خواهرم
مثل همسایه‌ام... مثل تو
گاه مثل یک عروسکم دست خودش
گیسوانم را رها می‌کند
چشمانم را سرمه می‌کشد
لپم را گلی می‌کند
گاه سوزن و نخم برای وصله جوراب دخترم
گاه کف صابونم برای پیراهن پسرم
من همان هزار دستانم
که هزار دست کم دارم!
گاه بس که خسته‌ام تی تن مرا می‌کشد
ادامه را در وبلاگ نسرین بهجتی بخوانید. از نسرین کتاب شعر چندتایی چاپ شده اما مانند هر وبلاگ‌نویس تازه کار منتظر کامنت‌های شماست

زنبورک؛ گفت وگو با سولماز تِکه؛ زنبورک نواز

«دختران ترکمن بوسیله‌ی زنبورک با هم حرف می‌زدند»

یکی از سازهای اصلی ترکمن‌ها «زنبورک» است که به آن «قوپوز» می‌گویند. زنبورک، یک ساز قدیمی است که در گذشته‌های دور از چوب و یا حتی گاهی از نی ساخته می‌شده. صدای زنبورک چوبی؛ از نوع فلزی آن کمتر و نواختن آن هم مشکل‌تر است. شاید این‌ها باعث شده که زنبورک چوبی کم‌کم جای خودش را به زنبورک فلزی بدهد.

زنبورک ساز ساده‌ای است که از دو قطعه فولاد تشکیل شده. یعنی بدنه‌ی زنبورک و زبانه‌ی آن.

زنبورک را معمولا زنان و دختران ترکمن می‌نوازند. می‌گویند در گذشته آنقدر زنبورک برای زنان و دختران ترکمن عزیز بوده که در هر مراسم عروسی و یا اعیاد مذهبی‌ای که شرکت می‌کردند حتما زنبورک را با خودشان می‌بردند.

با «سولماز تِکه» یکی از بهترین زنبورک‌نوازان ترکمن که در شهر گنبد ساکن است گفت‌و گوی کوتاهی داشتم:

این برنامه را این‌جا بشنوید، این‌جا بخوانید

جشن سده؛ جشن کشف آتش؛ گفت‌وگو با دکتر محمدعلی دادخواه

به دلیل مشکلی که برای سایت زمانه پیش آمده بود؛ این مطلب کمی دیر منتشر شد.

ایرانیان کهن همه‌ساله شام‌گاه دهم بهمن‌ماه را جشن می‌گرفتند و به آن جشن سده می‌گفتند. جشن سده یکی از جشن‌های اصلی ایرانیان است که آداب و رسوم خاص خودش را دارد. برای این‌که با این جشن بیش‌تر آشنا شویم با دکتر محمدعلی دادخواه گفت‌وگو کرده‌ام. از دکتر دادخواه کتاب‌هایی در زمینه‌ی جشن‌های ایرانیان به چاپ رسیده است.

این برنامه را این‌جا بشنوید، این‌جا بخوانید

شنگول و منگول

چند روز است که یکی از تفریحات‌ام این شده که بنشینم و به این عکس نگاه کنم. عکس شنگول و منگول که وقتی نگاه‌شان می‌کنی انگار قلب و روح آدم را جلا می‌دهد!
وقتی عکس را نگاه می‌کنم سعی می‌کنم فکری که آزارم می‌دهد را از خودم دور کنم و به آینده‌ی این‌ موجودات بی‌گناه فکر نکنم.

و یا این یکی عکس! تمام آرامشی که بچه در کنار مادر احساس می‌کند را می‌توان در این عکس دید.

شنگول و منگول دوست داشتنی؛ بیچاره مادرتان با آن شکم پاره؛ دارد از شما مراقبت می‌کند. ذوق‌تان را می‌کند. ببینید چطور سایه‌اش بالای سرتان است.
هر چند که؛ زمانی که آدم‌ها تصمیم بگیرند دیگر از مادر بی‌نوای‌تان کاری ساخته نیست.

«این نی مانند انسان حرف می‌زند»

گفت‌وگو با حاج محمد ایری و مجید تِکه، در نگاهی به موسیقی مقامی ترکمن

زمانی که در «وبلاگ زمانه» برنامه موسیقی مقامی ترکمن‌ها را معرفی کردم در آخر به مخاطبین عزیز گفتم: «گرچه در آغاز صحبت‌هایم از دشواری راه گفتم، اما خدا را سپاس می‌گویم که پیش از مرگ‌ام؛ شنیدن نوایی از یکی از نوازندگان ترکمنستان را نصیب‌ام کرد».

آن نوای سحرانگیزی که گفته بودم صدای «نی زبان‌دار کوچک» بود. نام ترکمنی این ساز «دیللی تویدوک کیجیگ» هست.

نی زبان‌دار کوچک؛ نی کوتاهی است حدود ۱۰ الی ۱۲ سانتی‌متر که جز دو سوراخی که به‌طور طبیعی در سر و ته نی هست؛ هیچ سوراخ دیگری روی آن تعبیه نشده است.

اگر بخواهیم ابعاد نی زبان‌دار کوچک را به چیزی تشبیه کنیم می‌شود گفت طول و قطر آن حدودآ با یک نخ سیگار معمولی مطابقت می‌کند.

در گذشته‌های دور ترکمن‌ها از این نی؛ به دلیل بُرد زیادی که صدای آن دارد؛ برای پیغام دادن استفاده می‌کردند. مثلآ توسط این نی از این روستا به آن روستا خبر می‌دادند که فلان شخص از دنیا رفت. یا فلان روز عروسی داریم.